Indiegame Cairn is een kwestie van geduld. Het beklimmen van een berg is een grote taak, maar als je die in kleine stapjes opdeelt moet het lukken, toch? Voetje voor voetje, met je hand geklemd in een rotsspleet. Voorzichtig, rustig aan. Eén verkeerde stap en je glijdt genadeloos naar beneden.
Als Aava probeer je de fictieve berg Kami te bedwingen, een steile en onvergeeflijke rotswand waar vooralsnog niemand de top van heeft gehaald. Veel ambitieuze bergbeklimmers keren halverwege om en proberen zich aan de voet van de berg te herpakken. Anderen keren überhaupt niet levend terug.
Aava is een wereldwijd gevierde alpinist die zowat alle uitdagingen al heeft overwonnen. Alleen Kami staat nog op de verlanglijst, een berg die alle hoopvolle uitdagers weet te verslaan. Aava is nietsontziend in haar missie om de top te bereiken. Berichten van haar manager, die woedend smeekt om foto’s of nieuws voor haar socialemediakanalen, worden genegeerd. Zelfs als haar partner een bericht stuurt dat ze thuis gemist wordt, krijgt die geen antwoord. Ze moet weten of ze het kan, of ze de top kan halen, en laat zich door niets afleiden.
Nu ben ik zelf absoluut geen alpinist, maar het gevoel van jezelf uitdagen en uitputten komt me wel bekend voor. Als mijn vrouw en ik een vakantie boeken, is dat meestal niet naar een warm land waar we aan het strand gaan liggen. Het verleden heeft ons geleerd dat we daar eigenlijk alleen maar onrustiger van worden. Ons hoofd staat blijkbaar pas echt stil als ons lichaam goed in beweging komt, en dus trekken we het liefst de natuur in. Daarbij stampen we ook graag een berg op, al zijn onze Nederlandse beentjes nauwelijks aan een helling gewend.
Haar handen zijn bebloed, haar water en eten bijna op en de top nog zó ver weg. Maar als het echt moet, schreeuwt ze zichzelf wel naar boven.
Bergen verzetten
Het is een vreemde onderneming om een berg op te lopen. Je bent uren bezig, put jezelf helemaal uit en wordt uiteindelijk beloond met een uitzicht dat je ook op andere manieren tot je had kunnen nemen. Bij sommige bergen kan je misschien met een kabelbaan omhoog. Soms kun je niet eens echt genieten van het uitzicht, omdat je benen zo moe zijn na de hele dag klauteren dat je je evenwicht niet meer vertrouwt op dat allerhoogste plekje, met een steile afgrond aan alle kanten. En het is ook weer niet zo dat dat uitzicht nou zo spectaculair anders is op de top dan op, zeg, driekwart van de berg. Maar toch, de top is de top, en als je die niet hebt gehaald, is het avontuur niet compleet.
Het is ook niet alsof het de hele reis alleen maar leuk is. Natuurlijk is het heerlijk om door de natuur te banjeren, maar als je een steile helling voor je ziet, kun je jezelf wel vervloeken. In Cairn wordt dit uitmuntend vertolkt door het acteerwerk van Aava. Ze is een vrouw van weinig woorden, maar genoeg kreten. Als ze haar voet net verkeerd neerzet, wegglijdt en vervolgens hulpeloos aan haar touw bungelt, schreeuwt ze het uit. De wanhoop, teleurstelling en woede is in haar stem te horen. Haar handen zijn bebloed, haar water en eten bijna op en de top nog zó ver weg. Maar als het echt moet, schreeuwt ze zichzelf wel naar boven.
Wat me zo aantrekt in het beklimmen van een berg, is dat het een helder probleem is met een simpele oplossing. Als je aan de voet staat, kun je de top van de berg al zien. Hij is ontzettend ver weg en het lijkt een onmogelijke taak om daar te komen, zo ver in de hoogte. Maar elke keer dat je weer een stukje naar boven klautert, komt het nét iets meer binnen bereik. Totdat je een paar uur later toch bij de piek bent, die op voorhand nog zo onbereikbaar leek.
Op de toppen van je kunnen
Ook in Cairn is elke stap een stukje van de oplossing. Wat dat betreft is het bijna een puzzelgame, met een aaneenschakeling van kleine doolhoven waar je doorheen moet zien te komen. Alleen zijn de doolhoven in dit geval verticaal. Waar kun je je handen laten, waar staat je voet stevig genoeg om je gewicht te dragen? Elk stapje moet zorgvuldig worden gezet. Als je te snel wilt gaan, ga je voor de bijl. Je voet glijdt onder je vandaan, je hele gewicht hangt aan één hand, en dat houd je nou eenmaal niet lang vol.
Op die manier zit Cairn stiekem boordevol levenslessen. Doe het rustig aan: elk groot probleem kan in kleine stapjes worden opgelost. Zorg ondertussen goed voor jezelf: als je niet genoeg eet en drinkt, val je binnen de kortste keren uit. Zoek naar een stevige basis: zonder vaste grond onder je voeten, glijd je weg. Onderweg leert Aava zelf dat ze niet alles zelf hoeft te doen en dat ze ook op anderen kan leunen.
En misschien de belangrijkste les: doe soms gewoon iets dat moeilijk lijkt, alleen om te zien of je het kan. Misschien levert het je niets op om de top van je metaforische berg te halen, maar het is wel gelukt. Dat is op zichzelf al beloning genoeg.
