Een pessimist zou zeggen dat FromSoftware zijn ziel heeft verkocht. Eerst was er Nightreign, de cynische samenwerking met Namco Bandai om van Elden Ring een Fortnite-like te maken. Maar het kan nog erger, want dit jaar verschijnt de exclusieve multiplayergame The Duskbloods, een slap aftreksel van Bloodborne met wat extracten van Escape From Tarkov. En dat allemaal in ruil voor een zak centen van Nintendo. Waar moet het heen als zelfs FromSoftware enkel nog trendgedreven liveservicegames maakt?
Laat dat nou net níét zijn wat er gaande is. Elden Ring: Nightreign is geen ‘cash grab’, ook al zijn er inmiddels meer dan vijf miljoen exemplaren van verkocht. Met de release van uitbreiding The Forsaken Hollows afgelopen december is er ongetwijfeld nog wat extra geld in het laatje gekomen, maar FromSoftware laat vooral veel op tafel liggen. Dit is bij uitstek een spel dat zich leent voor een liveservicemodel. Echter is dit niet hoe de ontwikkeling is ingestoken. Een vloek en een zegen, zo blijkt.
Niet over één nacht regen
Nightreign is niet meer dan een eigenaardig experiment. We vervloeken massaal studiohoofd Hidetaki Miyazaki zodra er weer een onmogelijke baas opdoemt in een van FromSoftwares-games, maar er werken daar meer capabele mensen. Een van hen, Junya Ishizaki, kreeg van Miyazaki het vertrouwen om voor het eerst zijn eigen spel te regisseren. Als ontwerper van Dark Souls (3), Bloodborne, Sekiro en Elden Ring heeft hij zijn strepen reeds verdiend, maar nooit eerder was hij hoofdverantwoordelijk.
Je kon Nightreign een half jaar lang best een liveservicegame noemen, want het had er alles van weg.
Ook FromSoftware heeft te maken met stijgende kosten en langere ontwikkeltrajecten, dus Nightreign was een goede manier om op meerdere paarden tegelijk te wedden en ze sneller van stal te halen. Zo kan ook gelijk een nieuwe generatie regisseurs worden klaargestoomd, want de vraag rijst hoeveel moerassen Miyazaki nog in zich heeft.
In die zin is Nightreign eerder het tegenovergestelde van uitmelkerij. Met zijn korte ontwikkeltijd en slim hergebruik van Elden Rings assets is het ook een stuk gezonder dan zeven jaar aan een gigantisch project zitten ploeteren waarvan minimaal tien miljoen exemplaren moeten worden verkocht omdat je als maker anders zonder pardon op straat wordt gezet.
Dead-as-a-service
Inmiddels weten we dat Nightreign een goede gok is gebleken. Het is niet zo’n groot succes als Elden Ring, maar verkocht alsnog ver boven verwachting. Zowel het spel zelf als de downloadbare content die al voor verschijning werd beloofd. En daarin schuilt gek genoeg het probleem, want die populariteit is nooit ingecalculeerd.
Afgelopen maanden zijn er weliswaar veel updates geweest, meer dan je normaliter van FromSoftware mag verwachten. Je kon het een half jaar lang best een liveservicegame noemen, want het had er alles van weg. Er werden in de zomer wekelijks superversies van eindbazen geïntroduceerd, september bracht een eindeloos moeilijke modus en de dlc van december voegde naast nieuwe personages en bazen zelfs een tweede map toe.
De voortdurende populariteit van Nightreign is ergens heel typisch. Terwijl links en rechts liveservicegames offline gaan of al op voorhand worden geannuleerd, krijgt een spel dat niet eens gemaakt is voor een bredere doelgroep het wel voor elkaar om veel spelers te blijven boeien.
Vergelijk dat met de onlangs aangekondigde multiplayergame Horizon Hunters Gathering, dat veel van z’n identiteit lijkt op te offeren om eruit te zien als alle andere games. Guerrilla Games jaagt op succes dat Fromsoftware met Nightreign aan is komen waaien.
Desondanks is het sinds dit jaar overwegend stil rondom Nightreign, op wat balansupdates na. Het plan was nooit om de game langer dan zes maanden van nieuwe content te voorzien. Bij zo’n proefproject past geen meerjarenplan aan nieuwe content, zoals dat bij een liveservicegame wel wordt uitgestippeld.
De kans is groot dat het hierbij blijft, want 2026 is het jaar van The Duskbloods. Ook een multiplayergame, en evengoed een titel die om ondersteuning vraagt van FromSoftware. Er is in die zin geen tijd en ruimte meer om Nightreign te blijven uitbreiden. Dat terwijl alles aan dit spel erom schreeuwt…
Wat kan een Radahn kosten?
Normaal ben ik niet zo van de ‘levende’ games. Ik speel het verhaal één keer, en daarna naar alle waarschijnlijkheid nooit meer. Zelfs een uitbreiding vind ik lastig. Tegen de tijd dat die verschijnt, ben ik er helemaal uit. Teruggaan voelt vaak zo stroef dat ik liever mijn herinneringen koester aan de eerste keer.
Toch zou ik maar wat graag meer willen van Nightreign. Met z’n potpourri van bazen uit eerdere Souls-titels kunnen de ontwikkelaars zo weer een nieuw blik opentrekken en daar een paar euro voor vragen. Ik zou het kopen.
Het hoeft ook allemaal niet heel erg gefinetuned te worden. Dat het voelt als een samenraapsel is onderdeel van de charme. Alsof het niet zou moeten mogen werken. Er zijn ook nog zoveel iconische bazen van Elden Ring zelf die ik maar wat graag in Nightreign zou willen zien. Malenia, Messmer, General en Consort Radahn, Bayle the Dread.
Nightreign heeft me een zoveel betere speler gemaakt.
Ik droom tevergeefs dat de wapens uit Elden Ring-uitbreiding Shadow of the Erdtree nog worden toegevoegd. Wat ik ervoor over zou hebben om de Great Katana als loot in Nightreign te krijgen. Toch zeker tien euro. Maar helaas. Ik zie het niet meer gebeuren.
Het klinkt wellicht overdreven, maar ik vrees nu al voor het moment dat ik Nightreign niet meer kan spelen. Niet vanwege de servers die ooit offline gaan, maar omdat ik erop uitgekeken raak. Het liefst speelde ik nog steeds iedere dag Elden Ring, alleen de rek is daar echt uit. Nu weer een compleet nieuwe playthrough beginnen gaat te lang onwennig blijven.
Ook daarom is Nightreign perfect. Het is dat gevoel van oneindig in die wereld willen zijn, gedestilleerd tot een potje van hooguit 45 minuten. Dat is precies hoelang ik speel wanneer ik toch maar weer een nieuw personage maak in Elden Ring.
From Duskbloods till…
Het definitieve vaarwel zit eraan te komen, waarschijnlijk zodra The Duskbloods verschijnt. Hoe jammer ik het ook vind, ik kan er niet boos om worden. Nightreign heeft me een zoveel betere speler gemaakt, en The Duskbloods zal waarschijnlijk wonderen doen voor mijn PvP-carrière.
FromSoftware gaat zelf ook veel lering trekken uit beide multiplayerprojecten. Dat onbegrensde coöp de spelervaring niet hoeft te bezoedelen bijvoorbeeld. En dat je gekozen personage best wat meer persoonlijkheid mag hebben, en het liefst ook een paar unieke vaardigheden.
Het zijn lessen die we zonder twijfel terug gaan zien in hun volgende grote verhaalgedreven game, en daar kijk ik nu al naar uit. Liever dat dan jaarlijks vier seizoenen Nightreign. Hoezeer ik daar ook voor zou tekenen.
