Het WK staat voor de deur, maar zo voelt het nog niet. Goed, we hebben een selectie, voldoende bier en chips in huis, en een WKamerjas dan wel JuichJack van de lokale buurtsuper, maar het állerbelangrijkste ontbreekt nog: een WK-game.
Het verhaal is bekend: EA brak enkele jaren terug met voetbalfederatie Fifa, en doopte de gelijknamige voetbalgame om tot EA Sports FC. Het viel te verwachten dat EA voortaan ook geen officiële WK-game (of modus) meer zou uitbrengen. Maar zoals wel vaker in het leven weet je pas wat je hebt als je het mist. Dat was zo toen Cheetos de Nibb-it Rings vorige maand als donderslag bij heldere hemel uit het assortiment haalde, en zo is het dus ook bij het ontbreken van een WK 2026-game.
Of nou ja, er ís wel een officiële game. Fifa World Cup: Launch Edition is vanaf 11 juni speelbaar via Netflix. Ja, dat lees je goed: Netflix. Met alle 48 deelnemende landen en 16 officiële stadions lijkt dit op papier een fractie van een seconde precies wat we traditioneel bij elk toernooi mogen verwachten. Maar zoals een oude voetbalwijsheid luidt: we spelen niet op papier, maar op gras een beeldscherm. Met graphics uit het PlayStation 2-tijdperk en laagdrempelige besturing via de telefoon is gelijk duidelijk dat deze gloednieuwe ‘Fifa’ in een volstrekt andere competitie speelt dan de WK-games van weleer.
Snikhete voetbalzomers
Nu hoor ik je denken: ‘Die WK-games van EA waren toch ook gewoon ordinaire cash grabs?’ Een begrijpelijke gedachte, maar mijn inziens ook volledig fout. Oké, oké, met Fifa 06: Road to World Cup kleurde EA schaamteloos buiten alle lijntjes door een game met enkel de kwalificatie voor het eindtoernooi uit te brengen, maar dat was eerder uitzondering dan regel.
Al lang vóórdat de teen van Iker Casillas het meest gehate lichaamsdeel van ons land werd, zal bij mij thuis de sfeer er al goed in.
Juist aan deze toernooigames bewaar ik héél warme herinneringen. Dat mag je vrij letterlijk nemen, want tijdens de snikhete zomer van 2010 speelde ik zoveel 2010 Fifa World Cup dat mijn PS3 op een gegeven moment doorbrandde. Het WK van 2010 was voor ons Nederlanders ondanks het wrange einde überhaupt een heel memorabel toernooi, maar al lang vóórdat de teen van Iker Casillas het meest gehate lichaamsdeel van ons land werd, zat bij mij thuis de sfeer er al goed in.
Sterren scouten
In de weken voor het toernooi beukte K’Naans Waving Flag iedere keer als ik de game opstartte vrolijk door m’n speakers en ik was al helemaal gewend aan het zoemende geluid van vuvuzela’s. De audio in brede zin des woords, alsook de vrolijke knalkleurrijke menu’s ademde een en al sfeer.
De vele potjes voorafgaand aan het toernooi hadden nog een voordeel: ik kende alle selecties beter dan de gemiddelde voetbalanalist. Toen Siphiwe Tshabalala het eerste doelpunt van het toernooi maakte, knikte ik instemmend en dacht als hoogstwaarschijnlijk de enige Nederlander op dat moment in passend plat Amsterdams: ‘Maar da’s logisch’.
Dankzij 2010 Fifa World Cup wist ik immers dat deze onbekende speler van de Kaizer Chiefs eigenlijk nauwelijks onder deed voor Arjen Robben. Geen selectie had nog geheimen voor mij. Als mijn PS3 niet de geest had gegeven, had ik Bert van Marwijk misschien zelfs wel de winnende tip voor de finale kunnen geven. We zullen het nooit weten.
Wie nog wat verder terug in het verleden duikt, zag EA deze toernooigames zelfs gebruiken om te experimenteren met gameplay-elementen. In 2006 Fifa World Cup introduceerde EA bijvoorbeeld sterspelers. Als Ibrahimovic, Ronaldinho, of gewoon onze eigen Ruud van Nistelrooij aan de bal kwam en het stersymbool boven hun hoofd verscheen, wist je dat het aan was. Noem me een romanticus, maar ik zie hier gewoon een vroege voorloper van de huidige PlayStyles!
De ‘The World’s Game’-modus, EA FC 26’s poging om toch nog een beetje een WK na te bootsen, mist precies alles wat voor mij de toernooigames uit de jaren ’00 en ’10 zo onvergetelijk maakten. Ik wil een stampende Ronald Koeman langs de lijn zien, de commentator onzinnige anekdotes over de rechtsback van Tunesië horen orakelen, en Shakira horen als ik de modus opstart. Ik wil experimenteren met rare opstellingen, zoals toen EA in een moment van volstrekte verstandsverbijstering in 2006 Barry Opdam in de basis van Oranje had gezet.
Nu moeten we het doen met een knalpaars kleurenschema en dat is het wel zo’n beetje. Zelfs Sierd de Vos heeft het in zijn commentaar gewoon over een volstrekt generieke ‘competitie’. Geen vuurwerk, geen confetti, niks. Zo is de sjeu er wel een beetje af.
Tubthumbing
Misschien ben ik bevooroordeeld omdat World Cup 98 mijn eerste kennismaking met EA’s voetbalvisie was. Of omdat ik in 2006 en 2010 ook gewoon zeeën van tijd had om games te spelen, en het gehele toernooi dus óók met Togo, Trinidad en Tobago, of Australië doorliep.
Hoe dan ook, ik mis deze zomer een echte 2026 World Cup-game. Tóch Frimpong oproepen, stunten als Curaçao, of gewoon Oranje naar de wereldtitel leiden met Summerville als topscorer, is er dit jaar voor mij niet bij. Elk nadeel heb zijn voordeel? Sorry Johan, maar in dit geval betwijfel ik het ten zeerste.
