Met Star Fox 2026 hebben we de ultieme incarnatie gekregen van Lylat Wars, pardon: Star Fox 64, zoals die game buiten Europa heet. De originele N64-game was niet louter als vroege 3D-ruimteshooter fenomenaal, maar ook vanwege de vele ‘verborgen’ routes. Die geheimen zijn in de remaster annex remake veel meer open en bloot.
Let op: bevat lichte spoilers over details in Star Fox.
“Ben je al door de waterval gevlogen? Heb je al onderwater gevaren met de Blue Marine? En heb je al de medaille op Venom gehaald? Probeer dat eens via de route bovenlangs, die is wel moeilijker, maar dan kun je die tank krijgen voor multiplayergevechten. En ben je de vader van Fox al tegengekomen? Als je alle medailles hebt gehaald, krijg je die zonnebril in de Expert-stand. En dan…”
Dit waren mijn favoriete gesprekken op het schoolplein, eind jaren negentig, met klasgenoot Johan. Johan was de enige in mijn klas die ook een Nintendo 64 bezat en er net zo fanatiek op gamede. GoldenEye 007, The Legend of Zelda: Ocarina of Time en – mijn persoonlijke favoriet – Lylat Wars. Voordat ik goed en wel benul had van Star Wars, was het besturen van Fox McClouds Airwing mijn favoriete scifi-ervaring op Nintendo’s 64-bits funmachine.
Ik kreeg de game als beloning voor mijn groep 7-rapport en had me de hele zomer stukgebeten op het ruimteleger van evil overlord Andross. Na talloze mislukte runs wist ik de asteroïdengordel te ontwijken, m’n teamgenoten te redden van enorme robots en het kwaadaardige genie te vernietigen.
Tenminste, via de ‘gemakkelijke’ route. Om op de eerste dag na de schoolvakantie bovenstaande vragen en tips van Johan aan te horen. Wát een geheimen had ik nog te ontdekken. Hoe had ik hier zelf ooit achter moeten komen?
De mooiste Nintendo-game aller tijden
Anno 2026 spreek ik Johan bijna niet meer. Eigenlijk zou ik dat wel moeten doen: over Star Fox, de allernieuwste remaster-slash-remake van Lylat Wars-slash-Star Fox 64. Met nadruk op nieuwste, want Star Fox (2026, zeg ik er voor de goede orde vaak bij) is eigenlijk al een keer eerder geremastered (op de 3DS) en geremaket (op de Wii U). Nu hangt deze hele franchise sowieso aan elkaar van reboots, remakes, remasters en re-imaginings – kortom, van herinterpretaties – maar dat terzijde.
De nieuwste editie is bovenal mooier dan elke voorgaande Star Fox-game. Sterker, we kunnen wat mij betreft gerust spreken van de mooiste Nintendo-game aller tijden.
Fox en z’n vriendjes begonnen immers ooit als poppen in Starwing, kregen daarna een rudimentaire polygonenlook aangemeten voor hun N64-vervolg en zijn nu geëvolueerd tot hoogwaardige CG-filmpersonages. Vooral in de weelde aan nieuwe cutscenes schittert Team Star Fox als de ruimtesterren die ze eerder nooit echt konden zijn.
Ronddolen tussen asteroïden
Al draait deze herinterpretatie wat mij betreft niet zozeer om mooiere graphics, als wel om de ‘opzettelijke gaten’ die zijn ingevuld tussen de regels door. Diezelfde cutscenes leggen immers veel meer uit dan je ooit had kunnen weten op basis van de game zelf. Zoals wat er op de verscheidene planeten allemaal aan de hand is, en waarom de vloot in Sector Y helpen eigenlijk belangrijker is dan een potje ronddolen tussen de asteroïden een stukje verderop. Tenminste: mits je in het voorgaande level Corneria aan bepaalde voorwaarden hebt voldaan.
Falco werd uit een bende geplukt om Airwing-piloot te worden, maar om dat te weten had je de zeer obscure comics van Star Fox moeten lezen
Die voorwaarden zijn in de Switch 2-game simpelweg te lezen na de eerste keer dat je een level hebt voltooid. Maar vind je dat te nadrukkelijk, dan zijn ze nu op veel organischer wijze goed op te pikken dankzij subtiel aangepaste dialogen tijdens de levels. Die wijzen je ditmaal een stuk duidelijker op mogelijkheden om een andere route te bereiken dan de vage hints in de N64-game. Als je die überhaupt al te horen kreeg; je kon zomaar wat missen omdat je teamleden bijvoorbeeld het loodje hadden gelegd.
Zo moest je eerder helemaal zelf zien uit te vogelen dat je in datzelfde astroïdenlevel een aantal kosmische ringen kunt toucheren, om daarmee in de warpzone te belanden. En dat je op wapenfabriekplaneet MacBeth een stel schakelaars kunt activeren om de eindbaas (letterlijk!) op een zijspoor te zetten.
Prachtig bijeffect
Nu zou ik normaliter niet zo gecharmeerd zijn van een game die veel meer uitlegt dan noodzakelijk is. Zeker omdat Lylat Wars mijn vriendschap met Johan op het schoolplein van de basisschool liet opbloeien en ik dat als een prachtig bijeffect van videogames met zulke geheimen beschouw. Een zeldzaam geworden fenomeen bovendien, omdat we sinds de komst van het internet allemaal terecht kunnen bij allerlei Johans op fora, gidswebsites en YouTube.
Toch ben ik onder de indruk van de manier waarop Star Fox 2026 je wijst op alternatieve mogelijkheden. Gesprekken tussen teamleden en opdrachtgever General Pepper waren in Lylat Wars beperkt tot enkele zinnetjes, nu zijn ze uitvergroot tot Hollywood-waardige scènes.
Optimale route
Zo wordt ditmaal daadwerkelijk in gesprekken uitgelegd dat de planeet Zoness ooit een exotische bestemming was, letterlijk vergiftigd door industrialisatie. En is het daarom nu opeens logisch dat die faciliteit vol staat met zoeklichten, die je kapot kunt schieten om zo – buiten het oog van de vijand – via de ‘optimale’ route verder te vliegen.
Zo word je dus wijzer over de geschiedenis, context en andere lore van Star Fox. En krijg je en passant nadrukkelijker haakjes aangereikt om zulke alternatieve routes te vinden. Knap gedaan.
Ook kun je in de Switch 2-game een boel halen uit nieuw toegevoegde profielteksten en andere beschrijvingen. Zoals hoe Falco uit een bende geplukt werd om boven zichzelf uit te stijgen als Airwing-piloot – iets wat in Lylat Wars slechts vaag gesuggereerd werd, als je bijpersonage Katt Monroe überhaupt wist tegen te komen. Had je die link willen snappen, dan had je de zeer obscure comics van Star Fox moeten lezen. (Die je in 1998 écht niet zou kunnen vinden, en anno nu met een simpele online zoekopdracht gelukkig wel.)
En hoewel het mysteriegehalte flink verminderd is als gevolg van deze narratieve opfrisbeurt, zijn de spelmechanieken en het leveldesign vrijwel een-op-een overgenomen van Lylat Wars. Nogmaals: dat is een game uit 1998, toen meeslepende, driedimensionale ruimteshooters eigenlijk nog maar net waren uitgevonden. Ontwikkelaar Velan heeft precies goed ingeschat dat die gameplay-fundamenten ruim een kwart eeuw later nog uitstekend functioneren.
Tank en lazerbazooka’s
Toch voelt het dubbel, want als ik vandaag de dag Johan zou tegenkomen op het schoolplein, zouden we dus een stuk minder geheimen te bespreken hebben.
En ons is nóg iets ontnomen. Want die medaille op Venom leverde je in Lylat Wars de uiterst coole mogelijkheid op om in de splitscreen multiplayer de Landmaster-tank te gebruiken. Nog vetter werd het als je dat kunstje wist te flikken op Expert-niveau, dan kon je elkaar zelfs te voet bestoken met laserbazooka’s.
Star Fox 2026 heeft echter geen split-screen multiplayer, alleen een – op zich best aardige – online versus-speltype. Maar dan zonder tank, en zonder de laserbazooka’s.
