Met de popularisering van gemoedelijke coöperatieve spelletjes ontstond vorig jaar een nieuw stukje internetjargon. Men verweet games als Peak, Lethal Company, RV There Yet te veel te leunen op het vriendschappelijke component – ongelovigen doopten de spelletjes om tot friendslop. De geuzenterm was ooit bedoeld als sneer, maar eerlijk: al mijn homies en ik houden van friendslop. We zien in het aanstormende Big Walk onze volgende Peak.
Graag breek ik daarom een lans voor friendslop. Ik snap waar het op doelt, maar zie daar zelf geen sneer in. Mijns inziens is het een doeltreffende duiding voor spellen in een specifieke mal. Een genrebenaming gaat wellicht wat ver, maar friendslop omvat doeltreffend een bepaald groepsgevoel.
Slop + vrienden
Etymologisch gezien is het een prachtwoord. Het vangt de zeitgeist van vorig jaar zo pakkend. Dat zit ‘m vooral in de tweede helft: slop. Anno 2025 werden we murw van de toename in wat we ‘AI slop’ noemen: generatieve contentzever, gemaakt met minimale inspanning. Creatief als de mens kan zijn, ontdekten enkele literaire pioniers dat de sloppy-connotatie ook aan andere media en trends toegeschreven kon worden. De zoveelste gacha-game was plots ‘gacha-slop’ en onder animeliefhebbers werd het bestaan van ‘isekai-slop’ serieus besproken.
Dat maakt het vriendschappelijke voorzetsel in de term ook zo veelzeggend. Friendslop insinueert ergens dat het heikel punt van deze content in de factor vrienden zit. Juist omdat het spel een beroep doet op de samenwerking tussen vrienden – dan wel het verraad – wordt de kwaliteit van de game als laag ervaren, vaak al op voorhand. Zet een trailer van een nieuw multiplayerspel in op wat guitige samenwerking of sociale deductie, dan regent het beschuldigingen van friendslop in de reacties.
Daarachter schuilt een discutabel uitgangspunt: goede games zijn intrinsiek vermakelijk, niet louter omdat ze vrienden in staat stellen een paar uur te hangen. Zie het als een evolutie van een voor veel gamers welbekend feit: alle slechte games zijn goed, zolang je ze maar in het juiste gezelschap speelt. Dikke maten kunnen immers prima lol hebben met een kapotte game, maar dat maakt het spel an sich niet van hogere kwaliteit. Het is geen raketwetenschap.
Iets afschrijven als friendslop is makkelijker dan nieuwe vrienden maken.
Toch laat dat punt zich niet helemaal vergelijken met het friendslop-argument. De term komt bij vlagen zuurder over, vriendloos haast. Zeuren over een leuk gezelschapsspel is een beetje als zeuren over een feestje waar iedereen het naar diens zin heeft, maar de zeurpiet zelf niet op komt dagen. Dat kan ook te maken hebben met een gebrek aan leuke vrienden om mee te nemen naar het feestje.
Ook dat voelt behoorlijk coded naar het saamhorigheidsgevoel van nu, dan wel het gebrek daaraan. Eenzaamheid en polarisatie nemen de laatste jaren gestaag toe, dan is het niet gek dat alsmaar meer mensen afgeven op goedbedoelde feestjes. Iets afschrijven als friendslop is makkelijker dan nieuwe vrienden maken.
Omarm de friendslop
Tegelijkertijd is taal beweeglijk. Woorden kunnen meerdere betekenissen en belangen bevatten, zo ook dit nieuwe internetjargon. Waar friendslop onder minder goed bevriende bevolkingsgroepen nog altijd een negatieve lading draagt, vindt de term elders juist weer een positieve draai. In mijn eigen Discord-sferen tippen we elkaar liefkozend op nieuwe trailers: “Word wakker schatje, nieuwe friendslop is gedropt.”
Voor ons betekent friendslop juist iets moois. Het slaat op een nieuwe ervaring om “met de boys” (m/v/x) te beleven. De ene keer zijn we vettige mannetjes die peukjes roken op campervakantie, de andere keer trotseren we spookkastelen met onze woorden als magische spreuken. Natuurlijk wordt er genoten van elkaars aanwezigheid, maar het spel is het doel en de drijfveer. We zijn niet louter bij aan het praten; we zijn samen op avontuur.
Voor de duidelijkheid: dat maakt niet alle friendslop inherent goed. Matige tot slechte friendslop bestaat. Samen vogelspotten in Flock Around is leuk voor een avondje, maar als spel heeft het niet veel om het lijf. Misschien biedt het te weinig avontuur. Zo zijn er wel meer games die halfbakken inhaken op de friendslop-trein, zonder iets nieuws of interessants te proberen in het samenspel. Je zou kunnen stellen dat dat de échte friendslop (denigrerend) is.
Kliederen met vrienden
Peak, de game die de hele discussie het heetst op deed lopen, blijft het schoolvoorbeeld van succesvolle friendslop. Spelers trekken er samen op uit om een berg te trotseren, waarop ze elkaar meer dan eens nodig hebben om veilig boven te komen. Tussen het strand en de bergtop biedt Peak voldoende ruimte voor ontdekking, chaos, een paar epische momenten en wat onderlinge micro-aggressie. De game stuurt spelers vrij organisch naar uiteenlopende kantje boord-situaties.
Het avontuur van Peak heeft intrinsieke waarde, maar de game is op zijn best wanneer je elkaar helpt, terugvindt, redt of juist verdoemt – al dan niet per ongeluk. Met drie man sterk de laatste vriend aanmoedigen om een dappere laatste sprong te wagen, om hem vervolgens onceremonieus in de lava te zien flikkeren: absolute cinema. Waar anders hadden we samen zo’n tragi-komedisch tableau kunnen maken?
De betere friendslop doet precies dat. Het biedt een spreekwoordelijk canvas en wat schildermateriaal; aan de vriendengroep om iets moois bij elkaar te kliederen. Iedere speler verft met eigen stijl stroken mee, met op zijn tijd een collectief meesterwerk als resultaat. Natuurlijk gaat er soms iets fout, dan stoot de ene schilder de ander in een ravijn, maar that’s art, baby.
De volgende Peak
Het volgende beetje friendslop om naar uit te kijken, Big Walk, staat al sinds de onthulling eind 2023 op de radar. Stiekem was dat al voor friendslop als term gepopulariseerd werd, maar ja: dit zouden velen tegenwoordig friendslop noemen. Ook hier spelen vrienden en samenwerking grote parten. Big Walk, gemaakt door de studio achter Untitled Goose Game, lijkt niet al te zwaar te leunen op een uitbundige ‘haha, dom doen met vrienden’-factor; Ontwikkelaar House House belooft een serenere ontdekkingsreis om samen te maken.
In het verkennen heeft Big Walk wat weg van Peak, maar vooral de vorm steekt anders in elkaar. Het heeft een vleugje Myst. Big Walk speelt zich af op een ogenschijnlijk gigantisch eiland, waarop allerlei escaperoom-achtige puzzels verborgen zitten. In die non-lineaire aard liggen veel kansen om te verdwalen, elkaar terug te vinden en sámen een mysterieuze wereld te ontdekken. Ik bespeur daarin vooral veel kansen om met de homies mooie verhalen te maken.
Noem het friendslop, wij genieten er gewoon van. Even goede vrienden als je geen heil ziet in dit soort games, maar blind haten op guitig samenspel? Laat het gaan. Het komt zo droevig over. Sowieso horen we het niet: de boys en ik zijn wandelen – en ik ben de walkie-talkie bij het vorige kampvuur vergeten.
Dit is een gastbijdrage. Wil je ook een verhaal schrijven voor Unpause? Mail dan je pitch naar [email protected].
