“I’m the best there is at what I do, but what I do best isn’t very nice,” is Wolverine’s meest bekende quote. Het vat ook uitstekend de game Wolverine samen.
Marvel’s Wolverine is vooral een power fantasy. Logan slaat met zijn adamantiumklauwen moeiteloos dwars door vijanden heen, herstelt van kogelwonden waar je bij staat en is soms zelfs simpelweg te boos om dood te gaan. Ontwikkelaar Insomniac grijpt dus perfect de essentie van wat Wolverine Wolverine maakt. De normaal zo kundige studio vergeet er echter een leuke game van te maken.
Blijvende Taste of Power
Aan het begin lijkt er niks aan het harige handje. Het voelt krachtig als je je vijanden aan stukken hakt en snijdt door enkel vierkantje in te drukken. Mijn gedachten gaan terug naar het legendarische openingslevel van God of War 3, een schoolvoorbeeld van de Taste of Power-trope. Alleen: daar raak je je krachten kwijt, om ze vervolgens weer op te bouwen. In Marvel’s Wolverine blijf je maar op vierkantje drukken.
De game heeft wel een soort vechtsysteem met combo’s, maar in de praktijk maakt het niet veel uit wat je doet. Gewoon op vierkantje beuken is meestal genoeg. Met een bepaalde finisher krijg je zelfs weer health terug, waardoor je moeiteloos door de game rent. Alleen de baasgevechten vragen meer van je ontwijk- en pareervaardigheden, maar dat zijn slechts spaarzame momenten. De rest van de tijd voel je je, nou ja, een onoverwinnelijke superheld.
Ik dacht altijd dat de sleutel van een succesvolle superheldengame lag in het vertalen van diens superkrachten naar een game. Na het spelen van Marvel’s Wolverine weet ik wel beter.
Het is verschrikkelijk zonde dat het vechten in Marvel’s Wolverine zo sausloos is. De game is namelijk wél een technisch hoogstandje. Insomniac laat als een van de weinige ontwikkelaars al deze hele generatie de spierballen rollen en perst voortdurend het uiterste uit de PlayStation 5. De Spider-Man-games en Ratchet & Clank: Rift Apart worden niet voor niets telkens gebruikt als demo voor de capaciteiten van de PS5. Marvel’s Wolverine is daar geen uitzondering op.
Insomniac houdt zich op geen enkel vlak in. De Dual Sense-controller trilt voortdurend op allerlei subtiele manieren. Logans voetstappen zijn voelbaar, maar ook als een persoon iets uit je handen grist, voel je dit in de controller. Het zijn kleinigheden die positief opvallen. Weinig games maken echt gebruik van de Dual Sense, waardoor ik vaak vergeet dat de PS5-controller bijzondere dingen kan. Insomniac herinnert me daar weer aan, zonder een moment geforceerd over te komen.
Prachtige smoezeligheid
Grafisch vallen vooral de waanzinnige reflecties keer op keer op. Soms zijn ze prominent aanwezig, bijvoorbeeld als de neonlichten van Shibuya worden weerspiegeld in etalageruiten of regenplassen. Nog mooier zijn de subtiele details. Ik heb minutenlang zitten kijken naar een smoezelig koffietafeltje waar de nattigheid alleen onder een bepaalde hoek op te zien was. Evenveel tijd zat ik te bestuderen hoe regendruppels op Logans leren jas vallen en blijven liggen. Al is dat ik hier zoveel tijd aan besteedde wel tekenend voor hoe zeer ik mij verveelde.
Marvel’s Wolverine is trouwens niet alleen mooi als je stilstaat. Het is ook een feest van vernietiging. Behalve vijanden is ook de omgeving niet immuun voor je adamantiumklauwen – neem bijvoorbeeld een arcadehal in Shibuya. Bij binnenkomst staan de arcadekasten mooi opgelijnd. Gachapons bij de ingang, hier en daar een grijpautomaat met prullaria. Een paar minuten later ligt de grond bezaaid met knuffelbeesten en rollende gachaballen. Prachtig.
Het is daarnaast bewonderenswaardig hoe soepel Marvel’s Wolverine speelt. Als speler zit je weliswaar alleen maar gedachteloos je vierkanttoets kapot te beuken, maar op het scherm danst Logan sierlijk rond. Animaties gaan perfect in elkaar over, hoe bruut je er ook op losslaat. Een rotsvaste framerate op naar keuze 30, 40 of 60 fps weet deze souplesse moeiteloos bij te benen.
Met frisse tegenzin
De grafische pracht en praal komt ook de verhaalvertelling ten goede. De prachtige kostuums en fantastische gezichtsanimaties helpen om het verhaal over de bühne te brengen. Vooral de hoofdrolspeler komt goed uit de verf. Liam McIntyre zet Wolverine uitstekend neer als antiheld en, ook niet onbelangrijk, weet Hugh Jackman ogenschijnlijk natuurlijk te evenaren.
Gedurende de hele game voel je in al zijn bewegingen en gezichtsuitdrukkingen dat hij zelf ook niet bepaald trots is op hoe hij is en wat hij doet. Wolverines tegenzin is voelbaar als hij voor de zoveelste keer zijn klauwen uit moet slaan. Niet in de laatste plaats omdat je als speler ook weet wat je te wachten staat: vierkantje, vierkantje, vierkantje, vierkantje, vierkantje, oké vooruit, we gooien er een driehoekje tussendoor voor de afwisseling, en weer vierkantje.
Ik begrijp je, Logan. Je bent inderdaad verschrikkelijk goed in wat je doet, maar wat je doet is helaas niet echt tof. Insomniac slaagt er misschien wel perfect in om de essentie van Wolverine over te brengen, en daar mag je ze best wat credits voor geven. Alleen is het gewoon helemaal niet zo leuk om Wolverine te zijn.
