Lange tijd durfde ik me niet aan World of Warcraft te wagen. Zo’n massieve multiplayergame kun je niet zomaar tijdens een vrij uurtje spelen, vreesde ik. Maar nog veel banger was ik voor het andere scenario. Wat als het me compleet zou opslokken, zoals het dat twintig jaar geleden deed.
De titel verklapt het al een beetje, maar dat angstbeeld durf ik wel los te laten. Na een weekendje World of Warcraft Forever is het welletjes geweest. Niet omdat het nooit meer zoals vroeger gaat zijn trouwens, een sentiment waar deze versie van WoW bewust op inspeelt. Ik voel me vooral veel meer thuis waar ik nu ben. Gelukkig maar.
Toen, op het meest onverstandige moment denkbaar, kwam World of Warcraft als geroepen. Een paar maanden later moest ik eindexamen doen, en met nog geen idee wat ik daarna wilde was een carrièrepad van level 1 naar 60 erg welkom.
Ik merk dat het nu, twintig jaar later, nog steeds heerst onder leeftijdsgenoten: de vrees voor een terugval.
Mijn herinneringen aan WoW zijn nog altijd warm. Ik kan me The Barrens beter voor de geest halen dan de stad waar ik ben opgegroeid. En ik word oprecht emotioneel als ik denk aan mijn eerste vlucht met de hippogryph. De wijde wereld in, maar eerst langs het onheilspellende Auberdine.
Vergeef me de nostalgie, maar wat wil je wanneer Blizzard een soort tijdcapsule van zijn MMO uitbrengt. Dan kun je niet anders dan terugdenken aan je beginjaren.
It’s gametime
Ik speelde WoW niet op release trouwens. Het leek me verstandig om eerst mijn examens achter de rug te hebben. Dat wachten is op een maand na gelukt. Ik weet nog dat ik ergens in de lente van het jaar erop, 2005 inmiddels, de Dixons binnenliep. Of nee, ik kan me enkel herinneren dat ik de winkel weer verliet, met een exemplaar van World of Warcraft en dertig dagen ‘gametime’ in mijn handen geklemd. Het moment daarvoor was vervlogen in de verstandsverbijstering.
Ik had mezelf overtuigd dat ik prima een maandje kon spelen, om het daarna kort maar krachtig op een leren te zetten. Ik heb mijn middelbareschooldiploma uiteindelijk wel gehaald, maar vraag niet hoe. Tenzij het multiple choice is.
Ik merk dat het nu, twintig jaar later, nog steeds heerst onder leeftijdsgenoten: de vrees voor een terugval. Het zegt genoeg dat we zulke terminologie gebruiken. Terecht wel ook, destijds helemaal. Ik ken een hoop verhalen van mensen die jarenlang van de aardbodem zijn verdwenen. Als je ze sprak, dan was dat in World of Warcraft.
Levend verlies
Ik wil de angst van een ander niet bagatelliseren, maar ik zie voor mijzelf weinig risico op herhaling. Forever weet de magie van WoW weliswaar goed te vangen, zeker nu zoveel spelers terugkeren. Ik vind het sowieso opzienbarend dat er nu simultaan twee oudere versies van de game bestaan. Ondertussen verschijnen er voor het ‘origineel’, niet te verwarren met Classic en Forever, nog steeds nieuwe uitbreidingen. De aantrekkingskracht blijft enorm.
Het is meer dat de echte wereld, niet die van Warcraft, behoorlijk is veranderd. Toen WoW uitkwam bracht het nog verwondering teweeg om samen met duizenden andere mensen in contact te staan. Bovendien had iedereen hetzelfde doel: zo snel mogelijk naar level 60. En daarna, als je tot de gelukkigen behoorde, met de guild zoveel mogelijk avonden per week raiden.
Iets aan WoW: Forever lonkte. En dat doet het nog steeds na dit weekend.
Er waren toen ook al zat verschillen, maar verbonden zijn met het internet voelde nog echt zo: verbindend. Tegenwoordig niet bepaald meer. Het is een soort levend verlies om toe te moeten zien hoe online zijn steeds onprettiger lijkt te worden. Een ragequit against the machine oogt onvermijdelijk. Ik zoek de saamhorigheid in elk geval steeds liever offline en in het klein.
Functie elders
Toen ik afgelopen donderdag met mijn kersverse druïde inlogde en meteen honderden namen van andere spelers op het scherm zag, kreeg ik het even benauwd. Ik ben snel de opties ingedoken om die naamkaartjes uit te zetten, samen met elke andere notificatie en communicatie.
Wel heb ik de bewegwijzering van de game aangelaten, die je op de minimap laat zien waar je moet zijn voor de quest die je op dat moment doet. Misschien niet authentiek oud-World of Warcraft, maar liever dat dan het op internet opzoeken. Of iemand anders de weg moeten vragen.
Iets aan WoW: Forever lonkte. En dat doet het nog steeds na dit weekend. Misschien juist doordat ik me zo bewust ben van de rol die het ooit speelde, en het nut er nu van.
Het liefst zou ik alle andere spelers weg willen toveren. Maar misschien is dat ook omdat ik net honderd uur in Dragon’s Dogma 2 heb gestoken, met dat constante gewauwel van die Pawns als witte ruis in mijn oren.
Ik ben wel toe aan gamen in absolute stilte. World of Warcraft is dan niet de meest voor de hand liggende bestemming, maar hè… Als ik nou lang genoeg wacht, tot de lente van volgend jaar bijvoorbeeld, dan is iedereen klaar met levelen.
Laat hen maar eeuwig lvl 60 blijven. Kan ik in mijn vrije uurtjes rustig mijn weg vervolgen naar Darnassus. Als een van de laatst overblijvende Night Elves in Teldrassil.
