Een vervolg op Life is Strange met dezelfde personages als de klassieker uit 2015 is iets waar ik en vele fans niet bepaald op zaten te wachten. Na de verhalende misser van Double Exposure uit 2024 is het vertrouwen in ontwikkelaar Deck Nine laag. Het nieuwste deel, Life is Strange: Reunion, moet daarom eerst wat herstelwerkzaamheden uitvoeren voordat het zijn eigen verhaal kan vertellen.
Dat herstel wordt erg opzichtig uitgevoerd, alsof de game tegen je wil zeggen: dan hebben we dat maar gehad. Aan het eind van Double Exposure vertelt hoofdpersoon Max al haar kennissen dat ze tijdreiskrachten heeft. Reunion introduceert vervolgens een bovennatuurlijke amnesie-storm, waardoor iedereen dat weer vergeten is.
Het plan van de gedaanteverwisselaar Safi om op zoek te gaan naar andere mensen met krachten, wordt net zo snel de deur uit getrapt. Fans zaten niet te wachten op een Avengers-achtige team-up van helden met superkrachten. Life is Strange draait altijd om het kleine en persoonlijke, waarbij het bovennatuurlijke van ondergeschikt belang is. En dus draait Safi haar plannen terug, om nog wat meer rond Max te kunnen hangen.
Blikschade
Het voelt alsof Deck Nine met Double Exposure hun auto tegen een paaltje heeft geparkeerd en met Reunion heel voorzichtig achteruit rijdt, om daarna naar een betere bestemming te vertrekken. Dat is leuk en aardig, maar uiteindelijk zit je nog wel met een grote deuk in je auto. Er valt niet aan te ontkomen dat er met de keuzes uit Double Exposure gewerkt moet worden, al worden die wel zo ver mogelijk naar de achtergrond gedrukt.
De nieuwe personages uit Double Exposure krijgen in Reunion bijvoorbeeld onbelangrijke rollen toebedeeld, enkele uitzonderingen daargelaten. Zelfs je romantische opties uit het vorige deel worden rücksichtslos uit beeld geregisseerd. De relatie is uitgegaan, de verschillen waren onoverbrugbaar. Alles wordt in het werk gesteld om het podium vrij te maken voor de terugkeer van Chloe, Max’s jeugdvriendin/liefde uit de eerste game.
Aan het einde van die klassieker maakte je een onmogelijke keuze: red je het leven van Chloe met je tijdreiskrachten? Of offer je haar op om je hele dorp te redden van een bovennatuurlijke storm? In Reunion blijken die twee keuzes allebei te zijn gebeurd in een samengeperste, nieuwe tijdlijn. Het dorp staat nog overeind én Chloe staat plotseling weer bij Max op de stoep, nadat je haar jaren niet hebt gezien.
Vanaf het moment dat Chloe haar opwachting maakt, gaat het schrijfwerk van de game direct drie tandjes omhoog. Of is dat de nostalgie die we hier voelen, nu deze twee queer game-iconen na tien jaar weer samen van het scherm spatten? De reden maakt niet uit: het voelt gewoon ontzettend goed.
Deck Nine is er bijzonder goed in geslaagd om volwassen versies van deze personages te maken, zonder hun oorspronkelijke karaktereigenschappen uit het oog te verliezen. Chloe is nog steeds een rebel die niet op haar mond is gevallen, maar weet nu ook hoe het is om verantwoordelijkheden te hebben en durft zich kwetsbaar op te stellen.
Vooral als de twee over hun relatie praten, beleef je Life is Strange in optima forma. Afhankelijk van je beginkeuze is Max onzeker na een harde break-up en jaren zonder contact, of is Chloe letterlijk uit de dood opgestaan voor een tweede kans. Ze kijken elkaar verlangend in de ogen, houden stiekem elkaars hand vast en praten over hun gedeelde trauma’s. Op die momenten kun je beide kanten van het gesprek sturen, omdat je voor beide personages dialoogopties krijgt. Zo geef je hun relatie helemaal vorm zoals jij het graag ziet.
We moeten door
Het is prachtig gedaan, maar helaas is er weinig ruimte voor. Er moeten onderweg immers ook nog wat mysteries worden opgelost. Max komt na een weekendje weg terug bij de school waar ze werkt en ziet dat er een enorme brand is uitgebroken. Opgesloten leerlingen en collega’s verbranden voor haar ogen. Ze springt twee dagen terug in de tijd en moet in die tijdspanne achterhalen wie de brand zal aansteken om deze ramp te voorkomen.
Daarnaast hangt er nog een bovennatuurlijke zweem rond de terugkeer van Chloe. Ze lijkt tegelijkertijd dood en levend te zijn nadat Max de tijdlijnen rond haar dood/redding heeft samengesmolten. Zo’n paradox belooft natuurlijk weinig goeds.
Deze twee grote verhaalelementen zijn helaas haastig geschreven en lijken vaak afgeraffeld. Hierin zie je duidelijk terug dat deze game slechts 1,5 jaar na het vorige deel verschijnt. De conclusies zijn ronduit teleurstellend en het schrijfwerk lijkt zichzelf regelmatig tegen te spreken.
Ook de ontwikkeling die de personages doormaken wordt hierin regelmatig tenietgedaan. Waar Max het ene moment nog ethische bezwaren heeft tegen het gebruik van haar krachten, stapt ze daar ineens razendsnel overheen. Plotseling is het prima om de tijd terug te spoelen, als ze haar leerlingen daardoor net ietsje beter les kan geven.
Tragisch
Het grootste struikelpunt zit toch wel in het fundamentele idee dat de twee tijdlijnen rond Chloe überhaupt samen te voegen zijn. Life is Strange is een serie die altijd een boodschap te verkondigen heeft. True Colors draaide om de kracht van empathie, deel twee verhaalde over klassenongelijkheid en in het origineel leerde Max om te leven met de gevolgen van haar keuzes. Of Chloe was dood, of ze moest dealen met de heftige nasleep van de bovennatuurlijke storm.
Door dit allemaal terug te draaien, heeft Reunion geen enkele eigen boodschap meer. Tenzij de boodschap is: je kunt alles krijgen wat je wilt, als je maar superkrachten hebt! Aangezien daar weinig nadelige gevolgen aan worden verbonden, valt de basis van de hele serie weg.
Als je Reunion als geslaagde fanfiction ziet, dan kun je er prima vermaak uit halen. Met zo’n houding kun je doen alsof er niet aan het eerste deel getornd wordt. Als je te lang over het verhaal van Reunion gaat nadenken, val je door de gigantische plotgaten heen en blijken de bovennatuurlijke verklaringen vooral onnavolgbaar. Maar goed, één verlangende blik kan een hoop goedmaken.
