Ik denk op dit moment veel na over de Aarde. Nee, niet de klimaatcrisis, oorlog, of andere zorgen, maar aan die kleine momenten waarop je even helemaal overrompeld kan worden door de pracht van de zee of de immense stilte van een bos. Komt het door de tijd van het jaar, de herinnering aan de lockdowns die weer overheerst, of gewoon hoe ik de laatste maanden weinig kans had om m’n huis voor zo’n moment te verlaten? Geen idee.
Wat ik wel weet, is dat actieheld Hugh er ook veel over nadenkt. In de mooiste momenten van de nieuwe Capcom-game Pragmata neemt hij de jonge androïde Diana bij de hand en gidst hij haar die momenten in. Het strand, de bossen. Het ontzag en de verwondering die over je neerdalen wanneer je voor het eerst een wereldstad in stapt.
Het leidt me telkens even af van hoe simpel het verhaal is – kwaadaardige AI neemt ruimtestation over en jij en je pseudo-dochter moeten het oplossen – en hoe weinig spannend Hugh is als hoofdpersonage. Hoe Diana me net iets te naar doet denken aan de Japanse obsessie met hyper-schattige schoolmeisjes die vrijwel altijd blij enthousiast zijn, behalve als ze heel lief mokken. Want ja: de wereld is mooi, en Pragmata vangt in kleine flitsen het pure gevoel van overweldiging dat je op zo’n moment kan voelen.
Maar dan is het weer over tot de orde van de dag.
Dat bedoel ik niet negatief, want als actiegame is Pragmata een godswonder voor wie, zoals ik, stiekem heel erg van multitasken houdt. Mits de taakjes natuurlijk niet te veel op elkaar lijken. Het combatsysteem combineert onze twee helden perfect: Hugh als mitrailleurdragende wandelende tank, Diana als behendig hacker die snelle puzzels oplost om schilden open te breken en robots te ontregelen.
Het speelt gewoon lekker. Hugh is net simpel genoeg om leuk te zijn. Naast z’n eigen pistool dat zich automatisch herlaadt, kun je nog kiezen uit beperkt extra geschut – maar de schietknop is altijd hetzelfde, schakelen gaat snel via het D-pad. Zo kun je het gros van je hersenkracht richten op de puzzels. Met de knoppen rechts spring je door een raster, pik je onderweg extra debuffs op voor de vijand, om vervolgens op het groene vlakje te landen en – bzzt – de schilden van je vijanden weg te vagen.
Prettig tempo
De rest van de game bouwt door op dit principe, telkens met een stapje extra complexiteit. Hugh krijgt wapens waarmee je vijanden vast kan zetten, Diana kan op een gegeven moment robots zo heet laten worden dat ze even stilslaan. Hugh krijgt raketten, Diana de mogelijkheid robots tegen elkaar op te zetten. Het komt allemaal net op het juiste tempo – de game is in een ruk voorbij.
Prettig dus, zonder veel frictie. En misschien is dat wel genoeg. Het aantal AAA-games dat simpelweg landt, z’n ding goed doet en dan de kamer uitholt voordat het begint te irriteren neemt al jaren af. Maar op Capcom kunnen we rekenen. Goede gameplay-loops, een sfeervol maar standaard design met wat eigen kwinkslagen om het interessant te houden. Het soort games dat we vroeger voor lief namen.
Nu ben ik er blij om. Dankzij het multitasken laat ik mijn neiging om op de achtergrond een podcast aan te zetten weer eens een keer liggen – mijn hoofd verlaat Pragmata niet. Zelfs een irritant speels upgradesysteem, waar je met tokens een soort bingokaarten moet invullen, heeft zijn momenten. Kies ik dit keer om meer health-cartridges te dragen, of wil ik toch gewoon weten wat dit keer de ‘triple-bingo’-prijs is? Het kietelt een beetje zonder je ooit uit te dagen, wil ik maar zeggen.
Connectie
Daarom is het zo jammer dat die mooie momentjes er in zitten. Als ik aan Pragmata denk, wandelen mijn gedachten vaak naar dat shot van Hugh en Diana op het virtuele strand. Ze turen naar de golven, naar de zonsondergang. Ze praten over de Aarde, over Hughs kindertijd en zijn liefde voor dit soort kleine momenten.
Ik denk aan m’n avond met de film Project Hail Mary, wat me daar van bijblijft. Een man introduceert iemand die de Aarde nooit gezien heeft aan de oceaan. Ze kijken samen naar digitale reconstructies van de wonderen van onze wereld. Het is een moment van connectie, dat zich op het einde met een rare kromming van een boomerang terugbetaalt aan het publiek en de personages.
Pragmata prikt af en toe in de buurt van zo’n moment van verbinding, maar het ketent zichzelf te hard vast aan holle stereotypen. De brommende actieheld, het overenthousiaste meisje. Wanneer het net wel in de buurt komt, snak ik vooral naar het stapje verder, naar het moment dat hun handen elkaar ook emotioneel raken. Maar het komt niet.
Alsof ik naar de zee staar en erachter kom dat die alleen maar uit pixels bestaat.
