Alleen aan zo’n fenomeen als GTA worden grootse vragen opgehangen. Kan het een nieuwe standaard neerzetten voor openwereldgames? Is het de economische reddingsboei voor de game-industrie? Wordt het een cultureel fenomeen? Zo is het niet altijd geweest. De laatste keer dat GTA ‘gewoon’ een game was, was met het vergeten deel: Grand Theft Auto: Chinatown Wars voor de Nintendo DS uit 2009. Toen GTA nog klein(er) was.
In Chinatown Wars keer je als Huang Lee terug naar Liberty City om een speciaal zwaard af te leveren bij je oom, gewonnen door je vader bij een kaartspelletje. De mystiek die op het zwaard wordt geplakt, voelt als een goedkope neptattoo. Precies in de stijl en humor van andere GTA-games.
Niet heel verrassend, want net als de andere delen is Chinatown Wars geschreven door Dan Houser. Binnen enkele minuten zijn er al meerdere ‘fucks’ naar je hoofd geslingerd en ben je auto’s aan het stelen, verraders aan het neerknallen en het vuile werk voor je incompetente oom aan het opknappen. In alles is dit op en top GTA.
Waarschijnlijk komt het door de reputatie van de Nintendo DS dat Chinatown Wars niet echt in de zeitgeist is blijven hangen
Maar het is meer dan de bekende formule in klein formaat: het is echt gemaakt voor de Nintendo DS en zijn touchscreen. Als je een auto wilt stelen, moet je snel een aantal schroefjes losdraaien van het stuurpaneel, draden lostrekken en die vervolgens aan elkaar knopen.
Beland je met een auto in de rivier, t(r)ap dan zo snel mogelijk je achterruit in. Op zoek naar een wapen in een vuilniscontainer? Scheur vuilniszakken open en verjaag de kakkerlakken van je scherm. Het is verrassend speels eigenlijk, maar het past wel bij wat GTA ‘is’.
Reputatiesysteem
Waarschijnlijk komt het door de reputatie van de Nintendo DS dat Chinatown Wars niet echt in de zeitgeist is blijven hangen. Het apparaat heeft voor altijd het imago van een handheld met vooral Nintendo-games, met veel shovelware en dat het een ideaal instapapparaat is voor kids en casual gamers.
Wie beter naar de catalogus van de Nintendo DS kijkt, vindt genoeg games die bewijzen dat het meer is dan een handheld voor autoritten naar Frankrijk. Anno 1701: Dawn of Discovery is uitstekend, Ghost Recon: Shadow Wars schijnt een hele goeie turn-based strategygame te zijn. 999 is volgens de kenners een ondergewaardeerde klassieker. Maar zoals je leest: het schijnt, volgens de kenners.
Geen game heeft de perceptie kunnen draaien. Tegen zo’n gevestigde reputatie kon zelfs GTA: Chinatown Wars niet opboksen. Wie aan de Nintendo DS denkt, denkt niet aan GTA.
Verfrissend eigenlijk hè, dat de reputatie van GTA niet vooruitloopt op het spel zelf?
Want wie kijkt naar de afgelopen – pak ‘m beet – twee jaar, heeft de mammoettanker Grand Theft Auto 6 zien opdoemen. Het maakt niet uit of je fan bent van GTA of niet, je hebt ermee te maken.
Het zou mooi zijn als GTA 6 uiteindelijk een vleugje Chinatown Wars in zich mee gaat dragen
In september moet je puzzelen met je agenda omdat alle andere games dan uitkomen, bang dat alle aandacht in november is opgezogen door GTA 6. SEO-fabrieken draaien nu al op volle toeren, klaar voor guides op dag één. Op verjaardagsfeestjes vraagt je incompetente oom of je ‘ook van dat schietspel GTA bent’.
Mainstreammedia vroegen aan gamejournalisten al bij het verschijnen van de preorders hoe groot GTA wel niet gaat worden, laat staan bij de uiteindelijke release. Het gaat over GTA 6 en er zijn halve feiten, hele meningen en verwachtingen te over.
Het zou mooi zijn als GTA 6 uiteindelijk een vleugje Chinatown Wars in zich mee gaat dragen. De grootse economisch-filosofische vragen doen er na release automatisch minder toe, want dan hebben we antwoorden.
Daar zijn we wel aan toe. Dan is GTA 6 gewoon een spel dat je kan spelen – of niet – op spelcomputers met hun eigen reputatie, fans en geschiedenis. Mijn enige vurige wens voor deel 6 is dat je met de touchpad van de DualSense-controller een ruitje in kan ellebogen.
