Er bestaan heel veel indiegames waarin je verstoppertje kunt spelen op gamingplatform Steam, maar veel van die games hangen met lijm en plakband aan elkaar. Meccha Chameleon is geen uitzondering. Tegelijkertijd heb ik nog nooit verstoppertje gespeeld zoals in Meccha Chameleon, want je verstopt jezelf met je schilderkunsten.
Meccha Chameleon is een janky mess, zoals we dat in goed gamejargon noemen. Het menu is een stilleven aan onduidelijke knoppen en lelijke fonts. Ook de besturing, en vooral hoe die besturing wordt uitgelegd, is een behoorlijke uitdaging. Zeker als je pas net begint met spelen is Meccha Chameleon best wel intimiderend. Maar toch ga je door. Want ja, dit klinkt nou eenmaal als een ontzettend goed idee.
Meccha Chameleon is een multiplayergame met twee teams: het ene kamp bestaat uit jagers met geweren, het andere uit kleine witte poppetjes. De jagers jagen op de poppetjes in relatief kleine maps, die barsten van kleur en objecten. Wordt een poppetje geraakt, dan wordt het ook een jager.
Dat klinkt niet heel spannend, maar dat is het dus wel. En dat komt allemaal door de twist.
Want die kleine witte poppetjes kunnen zichzelf beschilderen. De game werkt met een simpel maar doeltreffend systeem: het pipetje dat je misschien kent uit Photoshop. Oftewel, je klikt op een kleur van een texture, en vervolgens kun je met die kleur beginnen met schilderen.
Aanvankelijk begin je waarschijnlijk simpel. Je gaat tegen een witte muur staan en schildert jezelf wit. De jagers krijgen een paar minuten om je te vinden – iets wat in het begin veelvuldig zal gebeuren. Maar dan word je er beter in. Dan leer je de grootte van de kwast bijvoorbeeld aan te passen, waardoor je kleine details kunt toevoegen aan je poppetje.
En dan, waarschijnlijk na de nodige potjes spelen, schilder je jezelf in de Mona Lisa. Want hoe langer je speelt, hoe beter je jezelf weet te camoufleren.
Spanning
Ik houd van multiplayergames die spanning verweven met gameplay. Daarom koester ik de eerste maand van PlayerUnknown’s Battlegrounds. Zoals bijna iedereen was ik in die beginfase onbekend met het battle royale-genre. Iedere centimeter die ik liep, voelde spannend. Werkelijk alles in de wereld was intimiderend.
Meccha Chameleon heeft die spanning ook, maar dan anders. Hoe beter je wordt in het schilderen, hoe leuker de situaties zijn die ontstaan. Zo plakte ik mezelf op een gegeven moment op de rug van een paardenbeeld, een beetje als een zadel. Een andere keer plaatste ik mezelf plat op de grond, gecamoufleerd op een plek waar iedereen continu voorbij loopt. Ik was de enige die niet werd ontdekt.
Die hidden in plain sight-strategie werkt als een tierelier, want de texturen in de levels zijn zo complex dat alles en dus iedereen een ‘chameleon’ kan zijn. Soms staan er vijf jagers om je heen maar kunnen ze je alsnog niet vinden. Het is dan ook hilarisch dat je als jager na een potje kan zien waar (en hoe) iedereen verstopt was.
Leuk
Kijk, Meccha Chameleon is verre van perfect. De besturing is onwennig, de menu’s zijn onoverzichtelijk en het is natuurlijk veel minder leuk om te jagen dan te verstoppen. Bovendien heeft deze game niets met mechs te maken, dus waarom deze game zo heet? Ik heb geen idee, maar uitmaken doet het allemaal niet.
Want een goed idee verkoopt zichzelf. En wel 7 miljoen keer. Dat ligt vast en zeker aan de prijs (ruim 6 euro) en omdat de game is opgepakt door livestreamers, maar ik denk dat het óók komt door het idee. Elke uitgever kan tegenwoordig een game ontwikkelen van 300 miljoen om daarna de verantwoordelijke studio te sluiten. Maar daarmee win je niet van een goed idee.
