Een paar dagen geleden knalde ik voor de ontelbaarste keer met mijn Warthog dwars door de Pillar of Autumn. Voor de ontelbaarste keer draaide ik de speakers op standje festival. Voor de ontelbaarste keer kippenvel op de armen. Er is geen game die ik zó vaak heb uitgespeeld als Halo: Combat Evolved, en toch raak ik er maar niet op uitgekeken. Ook niet nu de remake Campaign Evolved voor de deur staat.
Combat Evolved is immers ook binnen de Halo-serie tamelijk uniek. Natuurlijk is het origineel op gebied van graphics en gameplay links en rechts ingehaald door de latere vervolgen, maar het eerste deel heeft een unieke charme die overeind blijft.
Wapens in Halo: Combat Evolved zijn nog niet kapotgenivelleerd om een multiplayer gebalanceerd te houden, maar zijn juist leuk en chaotisch.
Alleen al de visuele stijl is ongeëvenaard. Met zijn koude, blauwpaarse kleurenpalet en hints van chroom heeft Combat Evolved een rauwe Y2K-esthetiek. In de latere delen, inclusief de Anniversary-editie van Combat Evolved uit 2011, voeren warmere tinten groen en bruin de boventoon. Daardoor blijft de originele Combat Evolved uit 2001 een beetje een vreemde eend in de bijt.
Het origineel komt duidelijk nog uit de tijd van discmans, doorzichtige iMacs en uitbundige Windows Media Player-skins. Voertuigen van de Covenant hebben dezelfde ronde lijnen als een Volkswagen New Beetle of Audi TT. De eeuwwisseling was een tijd die zelfs menig millennial zich misschien nauwelijks nog herinnert, mede omdat alles wat die tijd zo kenmerkend maakte inmiddels wel is weggemoderniseerd. Alleen Halo: Combat Evolved blijft nog over.
Licht ontvlambaar
De Y2K-esthetiek is futuristisch, maar ook creatief, gedurfd en plaatst soms vorm boven functie. Dat zien we ook terug in de gameplay, die vooral om onversneden plezier draait. Wapens in Halo: Combat Evolved zijn nog niet kapotgenivelleerd om een multiplayer gebalanceerd te houden, maar zijn juist leuk en chaotisch. Rondslingerende granaten zorgen voor secundaire explosies, guns hebben nét iets te grote magazijnen, en het simpele handpistool blijkt waanzinnig krachtig.
De nauwe gangetjes van het ruimteschip Truth and Reconciliation veranderen daarom al snel in een waanzinnig fragfest. Meedogenloos pomp je de zestig kogels uit je assault rifle leeg op een kluitje Grunts, die met hun kleurrijke bloedspetters de omgeving van een nieuw likje verf voorzien. Met een welgemikte plakkende plasmagranaat drijf je de laatst overgebleven Grunt tot wanhoop, die na enkele seconden verdwijnt in een kleurrijke wolk van blauw en paars.
Halo is ook onvoorspelbaar. Want met die ene granaat kun je net zo goed een kettingreactie veroorzaken waarbij alle andere granaten op de grond exploderen, en dan is er ook voor Master Chief geen ontkomen aan.
Door een toevallig raak schot van een Plasma Pistol, raak je bovendien meteen je schild kwijt. Vervolgens ben je een makkelijke prooi voor de doelwit trackende schoten van een Needler. Op het moment dat je schild begint de piepen, weet je eigenlijk al dat je de sjaak bent en straks verandert in een wolkje roze mist.
Elites zijn op de hogere moeilijkheidsgraden bovendien een factor om rekening mee te houden, want ook een vol magazijn is niet altijd genoeg om hun schild te doorbreken. De nog grotere Hunters zijn al helemáál een uitdaging. Tenzij je achter ze weet te komen – dan is één schot van je pistool weer genoeg om ze op de grond te krijgen.
Schoonheid in chaos
Halo: Combat Evolved lijkt als je de puzzelstukjes ontleed niet altijd even gebalanceerd of doordacht, soms zelfs een tikkeltje oneerlijk, maar als complete puzzel zit er juist schoonheid in de chaos die ontstaat. Chaos die in de latere Halo’s, zeker sinds 343 Industries het roer overnam, beetje bij beetje verloren is geraakt. Halo werd meer overdacht, gebalanceerd, en misschien wel te veel gericht op de multiplayer, waardoor de singleplayer een stuk speelsheid verloor.
Alleen Halo: Combat Evolved blijft nog over.
Games zijn uiteindelijk een entertainmentproduct en mógen soms buiten de lijntjes schieten. Als je je Warthog door een nauwe rotsformatie beukt en zo op plekken komt waar je eigenlijk niet met een voertuig hoort te komen, of wanneer een aaneenschakeling van secundaire explosies resulteren in talloze krijsende Grunts én een wegvliegende Master Chief, schiet Combat Evolved ver buiten de lijntjes. En juist dat maakt dat de originele Halo 25 jaar later nog steeds leuk is om te spelen.
Halo: Campaign Evolved, de nieuwe remake die deze week verschijnt, is uiteraard in alle opzichten mooier, sneller, beter, maar ik betwijfel of ie ook leuker wordt dan het origineel.
