Met Metal Gear Solid: Master Collection Vol. 2 voor de deur kunnen we niet alleen éindelijk Metal Gear Solid 4 spelen op hedendaagse consoles, maar rijst ook weer de vraag welke Metal Gear Solid eigenlijk de beste is. Is het The Phantom Pain? Sons of Liberty? Of toch gewoon Snake Eater? Het blijkt een zinloze discussie. Er ís namelijk helemaal niet zoiets als ‘de beste Metal Gear’. Ze zijn allemáál op hun eigen manier steengoed.
Aangezien zelfs het laatste deel alweer elf jaar oud is, kunnen we redelijkerwijs zonder ‘recency bias’ terugblikken op deze monumentale serie. Juist in de jaren dat Metal Gear Solid zijn hoogtij vierde, was het heel gebruikelijk om snel achter elkaar games uit te brengen. Vooral engines, maar ook soms ook hele concrete animaties en geluiden, werden gretig hergebruikt om dat mogelijk te maken.
Unieke producten van hun tijd
Als je de ondertussen respectabele leeftijd hebt dat je die jaren actief hebt meegemaakt, denk dan maar eens terug aan series als Splinter Cell, Ratchet & Clank, Gears of War of zelfs het bejubelde Uncharted. We zien hier veel vervolgen volgens het boekje: mooier, groter, beter, maar onder de streep toch op elkaar lijkend. Grote kans dat je herinneringen aan die series inmiddels zijn samengesmolten.
Metal Gear Solid 4 is ook met een cutscene van 71 minuten nog altijd recordhouder. Yep, dat lees je goed.
Zo anders is dat bij Metal Gear Solid. Ieder deel had een unieke setting en andere hoofdpersonages, en benutte de technologie van dat tijdstip maximaal. Zelf een spin-off als Peace Walker werd specifiek ontworpen met een mobiel platform in het achterhoofd. Met als gevolg dat elk deel totaal andere herinneringen oproept.
Nog steeds, in een droom, Snake Eater
Dankzij de junglesetting geeft Metal Gear Solid 3: Snake Eater je misschien nog wel het meest het gevoel dat je sluipt en infiltreert. De invloeden van James Bond maken het bovendien een onvervalste Koude Oorlog-spionnenthriller, vol tragisch verraad, stunts op motoren en femme fatales. En dan die introsong! Zijn er games met een betere titelsong? Als ze er al zijn, ken ik ze in ieder geval niet.
Metal Gear Solid 3: Snake Eater is ook nog eens de meest toegankelijke Metal Gear. Het verhaal speelt zich immers af vóór alles zo complex werd dat je er zo ongeveer op moet promoveren om er nog wat van te begrijpen. Geen wonder dus dat Konami recentelijk juist dit deel uitkoos voor een complete remake: Metal Gear Solid Delta: Snake Eater.
Volg je het nog?
Het dystopische verhaal van Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty, dat steeds meer op de realiteit begint te lijken (of begint de realiteit op Metal Gear Solid 2 te lijken?), raakt juist weer een heel andere snaar. Op gebied van gameplay is Metal Gear Solid 2 mede door zijn isometrische cameraperspectief misschien iets minder goed oud geworden dan Snake Eater, maar verhalend is Sons of Liberty van de absolute bovenste plank – mits je de complexe materie van begin tot eind weet te volgen.
Metal Gear Solid 4 weet op zijn beurt de saga op een bijzonder emotionele manier tot een einde te brengen en alle eindjes (en dat waren er nogal wat) aan elkaar te knopen. Metal Gear Solid 4 is ook met een cutscene van 71 minuten nog altijd recordhouder. Yep, dat lees je goed. Het is waanzin(nig).
Even fultonnen
En dan is er nog Metal Gear Solid 5. Óh wat een game was dat! The Phantom Pain is het summum als het gaat om stealth gameplay. Niet in de laatste plaats omdat in dit deel een open wereld wordt geïntroduceerd, die in de berglandschappen van Afghanistan en Afrika ook écht van toegevoegde waarde is. Waarschuwt Ocelot je voor een vijandige sniper? Dan zijn er 1001 manieren om betreffende sluitschutter uit te schakelen. Desnoods laat je als afleiding je paard op commando ergens schijten.
Alsof dat nog niet genoeg is, heeft Metal Gear Solid 5 ook nog eens graphics die zelfs elf jaar later moeiteloos standhouden, en een briljante 80’s-soundtrack. Nog steeds als ik containers (of schapen, voor dat part) zie, denk ik ‘even fultonnen’. Take on Me, Love Will Tear Us Apart en Duran Durans Invisible zijn voor mij voor de rest van mijn leven onlosmakelijk verbonden aan de Afghaanse woestijn. En als iemand zich stoot, roep ik reflexmatig in mijn beste Afrikaans: ‘issie oke?’ MGS5 is geen game, MGS5 is een vibe.
En waar Metal Gear Solid 4 de langste cutscenes heeft, is Metal Gear Solid 5 recordhouder als het gaat om de langste ongemakkelijke stilte in een rijdend voertuig. If you know, you know. Het is doodzonde dat deze game eigenlijk niet af is, en daardoor verhalend onbevredigend eindigt. Anders hadden we misschien tóch het beste deel in de serie kunnen aanwijzen.
Exclusiviteit? Exclusiviteit is veranderd
Maar nee, nu is en blijft de beste Metal Gear Solid kiezen een onbegonnen zaak. Daarom is het zo fijn dat Konami bijna alle delen speelbaar maakt op moderne consoles. Ze zijn immers allemaal op hun eigen manier nog steeds de moeite waard, alleen werd het mettertijd een stuk lastiger om ze nog te kunnen spelen.
Vooral Metal Gear Solid 4 zat jarenlang ‘gevangen’ op de PlayStation 3, iets dat in een tijdperk van ports, remasters, remakes en backwards compatibiliteit echt een unicum is. Of beter gezegd: een unicum wás. Want met Metal Gear Solid: Master Collection Vol. 2 is zelfs Metal Gear Solid 4 weer zo vrij als een vogel. En dan krijg je zelfs het eveneens tot één platform gebonden Metal Gear: Ghost Babel erbij. Nu nog een collectie met The Twin Snakes en Revengeance!
