Soms speel ik een game die ik aan vrienden beschrijf als iets waarvan ‘de lampjes in de kerstboom niet aan gaan’. Ik voel dan geen warmte of plezier. Magical Princess daarentegen is mijn blinkende kerstverlichting. Zou je mij dit een paar geleden hebben gezegd, dan had ik je niet geloofd. Maar nu voelt het bijna onvermijdelijk dat dit zou gebeuren. Ik moest enkel nog de juiste verbanden leggen.
Magical Princess kwam eind april uit op Steam en hoort bij het wat obscure genre van de ‘raising sim’. Dat genre is het makkelijkst te omschrijven als een kruising tussen een visual novel en een rpg.
Raising sims vertellen net als veel visual novels een uitgebreid verhaal en hebben veel verschillende eindes. En je hebt een personage dat je probeert ‘op te voeden’ door bepaalde statistieken te verhogen, net als in een rpg. Waar de raising sim afwijkt is dat je maar beperkte controle hebt over het personage waarover je je ontfermt.
Dit is precies waarom ik raising sims leuk vind.
De grondlegger van het genre, Princess Maker uit 1991, werd ontwikkeld door Gainax. Voor de mede-liefhebbers van verbanden: dat is de studio die ook de anime Neon Genesis Evangelion maakte. In Princess Maker voed je jouw dochter op vanaf haar jonge kinderjaren tot haar 18de.
Laat je haar regelmatig fysieke klusjes doen in haar jeugd en rondhangen bij de soldaten? Dan wordt het een sterke dame die wellicht het leger in gaat. Volgt ze etiquettelessen, dan vergroot ze haar charmes en stijgt haar aanzien in high society, waardoor ze misschien wel prinses of koningin van het land wordt.
De kracht van herhaling
Het plezier van een goede raising sim zit hem met name in twee dingen. Als eerste in de keuzes van het moment: wat is nu het beste om te doen om mijn ambitie als speler waar te maken? Hoe reageert het personage op die keuze? En niet onbelangrijk: wat is de kans van slagen überhaupt? Het lijkt wel wat op de keuzes die je in een Persona-game moet maken. Doe je een bijbaantje om je statistieken te vergroten, of hang je met je vrienden voor wat sociale connecties?
Het tweede aspect is hoe je de opgedane kennis uit eerdere speelsessies gebruikt om het de volgende keer beter of anders te doen. Het zijn precies die twee elementen waardoor Uma Musume: Pretty Derby vorig jaar zo aansloeg (behalve in Nederland dan, vanwege de lootbox-wetgeving). Een mooi voorbeeld is hoe de populaire Twitch-streamer RTGame in één stream gaat van het onwennig verkennen van een game over paardenmeisjes naar volledige toewijding om zíj́n paardenmeisje zo goed mogelijk te trainen en de ultieme kampioen te worden.
Dit is precies waarom ik raising sims leuk vind: door je voorkennis ontdek je steeds meer van de game. Raising sims hoor je ook meerdere keren te spelen. Op dit vlak zie je duidelijk de ontwikkeling van het genre. Bij Princess Maker moet de motivatie om het spel te herspelen nog volledig uit de speler zelf komen: wil je een ander einde zien, dán speel je het opnieuw. Anders niet.
Uma Musume: Pretty Derby introduceert een mechaniek waarbij statistieken en speciale moves over speelsessies heen geërfd worden, waardoor je personage uiteindelijk steeds competitiever wordt. Magical Princess draait het om en gaat ervan uit dat spelers het verhaal opnieuw willen spelen.
Dat verhaal begint vrij, laten we zeggen, ‘standaard’. Na een lang ziektebed overlijdt je vrouw en een aantal jaar later verhuis je met je dochter terug naar de stad. Daar stroomt zij in op een magische school die leerlingen opleidt om te vechten tegen invallende monsters. Na de eerste playthrough blijf je sowieso met vragen achter.
Magical Princess beantwoordt die vragen langzaam, in latere en meerdere gameloops. Tot je het gouden, echte einde bereikt. Eigenlijk begint het echte verhaal pas ná een eerste keer uitspelen. Dat doet het aan de hand van een veelgebruikt vertelmechanisme: er is een timeloop waar je dochter in vastzit. Omdat voorkennis van de speler zo belangrijk is binnen de raising sim, past dit perfect bij het genre.
Magical Princess pakt de tijdlus beet om er een verhaal aan te hangen dat alleen kan worden ontrafeld door die lus langzaam uit elkaar te trekken. Uiteindelijk wordt het daarmee bijna een existentialistisch vraagstuk over lotsbestemming. Een lot dat jij vrij letterlijk in handen hebt als speler. Nogmaals, deze game in verband brengen met een Persona is niet heel vreemd.
Het is voor mij ook een verklaring waarom Magical Princess me van begin tot eind fascineerde. Ik heb een enorm zwak voor films óver films (Singin’ in the Rain, The Artist), als er gespeeld wordt met het medium (de Thursday Next-boeken bijvoorbeeld), of als er omkeringen van genres plaatsvinden, zoals in de magical girl-anime Puella Magi Madoka Magica. Het op het oog mierzoete Magical Princess past mooi in dat subversieve rijtje.
De anime connection
Kijk, mijn gamesmaak is veranderd door de jaren. Ik worstelde me door Pragmata heen, want het doet me (te) veel denken aan games uit het PlayStation 3-tijdperk. Vijftien jaar oude, knipperende kerstverlichting in een nieuwe verpakking. Indiegames met ‘emotionele impact’ hoeven van mij ook niet zo – altijd al zo geweest overigens.
Ik interesseer me tegenwoordig meer voor anime, van de culturele achtergrond van de beeldtaal tot aan de energie die het met zich meebrengt. Dat is ook hoe ik in eerste instantie in aanraking kwam met Uma Musume: Pretty Derby: via de ontzettend populaire animeserie. Pas later legde ik de link met het raising sim-genre.
Ik heb niet de illusie dat Magical Princess plots aan gaat slaan bij het grote publiek.
Magical Princess bevat tal van bekende stemacteurs die in dat medium hun sporen hebben verdiend, maar ook de (beeld)taal ademt anime. Er loopt een vrij belachelijk broodthema door de hele game heen dat ontzettend doet denken aan hoe ook anime vrij absurde uitgangspunten kan hebben (Chainsaw Man bijvoorbeeld).
Je kan werken in een bakkerij om een zakcentje te verdienen, maar ’s avonds verandert die bakkerij in een…duistere bakkerij waar je ook met wit poeder aan de slag gaat!? Er zit een personage in dat Chocolat Petit heet en dat vindt iedereen normaal. Er is de kleptomanische Crois – ook een goede naam overigens – die flauwvalt als ze niet op tijd een puddingbroodje naar binnen gepropt krijgt. Slaat het ergens op? Nee. Is het leuk? Jazeker.
Ik heb niet de illusie dat Magical Princess plots aan gaat slaan bij het grote publiek. Er zijn genoeg mensen die jaar in jaar uit dezelfde nepkerstboom uit de vliering tevoorschijn slepen en vinden dat je maar ‘gewoon’ moet doen met de kerst.
Dat er ondertussen duizenden Steam-reviews zijn die getuigen dat deze ontzettend schattige maar verrassend diepgaande game echt de moeite waard is, zal hen niet bereiken. Jammer, maar wellicht dat ze ooit nog de verbanden gaan zien. Bij mij duurde het ook even, maar wat ben ik blij dat het is gebeurd.
