Daar was dan ineens de nieuwe trailer van Kingdom Hearts 4, op een van de meest onverwachte plekken: een Nintendo Direct. Normaal worden games van Square Enix aan Sony gekoppeld, maar de tijd dat de Japanse ontwikkelaar tijdelijke exclusives maakte is duidelijk voorbij. Als liefhebber veerde ik op uit mijn stoel, en ging daarna bijna net zo snel weer zitten. Deze trailer was emblematisch voor het engelengeduld dat je als Kingdom Hearts-fan moet hebben.
Je zou misschien denken dat ik euforisch zou zijn. Dit was de eerste trailer in vier jaar tijd (!): in april 2022 werd het vierde deel aangekondigd, daarna bleef het stil. Maar de nieuwe trailer blinkt uit in nietszeggendheid.
Natuurlijk is het leuk om het redesign van hoofdpersoon Sora te zien, maar alle elementen waar het in Kingdom Hearts om draait, ontbreken. Geen hints over de Disney-werelden die we gaan bezoeken, weinig herkenbare personages uit films en vooral: geen releasedatum. Misschien ben ik gek, maar als zo’n game na vier jaar weer uit de schaduw treedt, had ik dat toch wel een beetje verwacht.
Het is voor mij vooral heel symbolisch voor de uitdagingen waar je als Kingdom Hearts-fan mee te maken krijgt. Je wordt continu aan het lijntje gehouden.
Vreemde Donald in de bijt
Kingdom Hearts is sowieso nogal een vreemde serie. De eerste game verscheen in 2002 op de PlayStation 2 en was op het eerste gezicht een simpele samenwerking tussen de Japanse ontwikkelaar Square Enix en Disney. Final Fantasy-achtige personages komen samen met Disney-figuren als Donald Duck en Goofy om het universum te redden. Onderweg bezoeken ze allerlei verschillende Disney-werelden en beleven ze de verhalen uit films als Aladdin en De Kleine Zeemeermin.
De twee stijlen werkten bijzonder goed samen. Een luiere ontwikkelaar zou met gemak een flutverhaaltje uit zijn mouw kunnen schudden als excuus om steeds nieuwe Disney-avonturen te beleven. Verbazingwekkend genoeg werd dit onschuldig ogende spelletje vergezeld door een bijna onbegrijpelijk verhaal. Laat dat maar aan regisseur Tetsuya Nomura over, die tegenwoordig ook verantwoordelijk is voor de net zo onnavolgbare Final Fantasy 7 Remake-trilogie.
In de wereld van Kingdom Hearts kunnen je lichaam en je hart gescheiden van elkaar bestaan. Verlies je je hart, dan wordt dat een Heartless, zoals veel van de schaduwwezens die je vijanden zijn in de game. Je achtergebleven lichaam is dan een harteloze Nobody. Maar je kunt op de een of andere manier ook meerdere harten bij je dragen. Hoofdpersoon Sora heeft op een gegeven moment iets van zes harten in hem, van allerlei andere mensen. En elke keer als die harten hem weer verlaten, ontstaat er weer een nieuw personage (een Nobody, een Heartless, of iets anders dat Nomura op dat moment toevallig verzint).
Serieus, deze games zijn niet te volgen. Voor zijn plan om het universum te resetten, heeft grote schurk Xehanort dertien mede-slechteriken nodig. Daarvoor gaat hij terug in de tijd om zijn kwaadaardige plan aan zijn jongere zelf te vertellen, zodat die in de toekomst een dertienkoppige organisatie opgericht kan hebben. Dit is een game waarin Disney’s Donald Duck de magische spreuk Zettaflare doet, een vuurspreuk die in Final Fantasy zó krachtig is, dat het planeten kan wegvagen. Donald Duck, de broekloze eend, is de sterkste magiër in het Final Fantasy-universum. Zo’n game is dit dus.
De verhalen van de games spreken zichzelf regelmatig tegen, wat het geduld van een liefhebbende speler enorm op de proef kan stellen. Tijdens het derde deel heb ik de game regelmatig op pauze gezet om er een Wikipedia-pagina bij te pakken. Wacht even, dus Vanitas is ontstaan uit het duistere deel van het hart van Ventus, die met zijn hart dan weer in Sora zat…
Trilogisch
Het ergste is nog wel dat je al die achtergrondinformatie nooit kunt weten als je gewoon braaf de genummerde delen van Kingdom Hearts speelt. De ‘trilogie’ bevat ontelbaar veel spin-offs, die vaak alleen speelbaar zijn op totaal andere consoles dan de hoofdgames. 358/2 Days kwam in 2009 uit voor de Nintendo DS, terwijl Birth By Sleep uit 2010 exclusief verscheen voor diens concurrent-handheld, de PlayStation Portable.
Al die games zijn daadwerkelijk essentieel om het verhaal volledig te kunnen begrijpen. In de nieuwste trailer van Kingdom Hearts 4 zien we bijvoorbeeld personages die oorspronkelijk verschenen in de mobiele game Union X, die inmiddels offline is gehaald. Om het verhaal van deel 4 te begrijpen, moet je dus oude cutscenes van een ter ziele gegane game opsnorren.
Naast het lange wachten op een nieuwe game en de toewijding die je moet opbrengen om het verhaal überhaupt te snappen, is er nog een laatste reden dat Kingdom Hearts-fans over engelengeduld moeten beschikken. Het verhaal is simpelweg nooit af. Waar de eerste game in 2002 verscheen, werd de ‘trilogie’ pas in 2019 afgesloten met Kingdom Hearts 3. Er werd beloofd dat dit laatste deel het huidige verhaal zou afsluiten, maar ondertussen zitten we toch nog met ontzettend veel vragen.
Tuurlijk, de grote slechterik Xehanort is verslagen (al zien we in de KH4-trailer wel een jonge versie van Xehanort, maar goed). Er blijkt alleen een nóg grotere macht boven deze schurk te hangen, die al die tijd zijn kwaadaardige acties al had voorspeld. De Master of Masters, een in zwart gehuld enigma dat zijn gezicht nooit laat zien, heeft namelijk voorspellende gaven. Deze schurk uit mobiele game Union X kwam ook voorbij in deel 3, maar de grote vraag is nog altijd: wie zit er onder die duistere kap en wat is hij van plan? Ondertussen lijkt Sora zelf in een andere game te zijn gezogen, waardoor hij gescheiden is van zijn vrienden. Nogal een cliffhanger om ons weer acht jaar op te laten wachten.
Voor wie is dit?
Met al die rondzingende vragen en onbegrijpelijke verhaallijnen blijft het voor mij de vraag voor wie Kingdom Hearts 4 nou eigenlijk nog gemaakt is. Je moet zo’n beetje alle games hebben gespeeld om het te begrijpen, oftewel: je moet sinds 2002 al aan het gamen zijn. Dan blijven er alleen nog oudere gamers over. Natuurlijk kun je de eerste games nog altijd spelen (Square Enix brengt ze maar al te graag in steeds weer nieuwe bundels uit), maar zeker het eerste deel is eigenlijk te verouderd om aan een modern publiek aan te kunnen raden. Deze inmiddels veertigers moeten dan ook nog houden van én Disney, én de games van Square Enix en niet afgeschrikt raken door onbegrijpelijke verhalen. Hoe klein is de overlapping in dat venndiagram?
Maar goed, ik zal niet al te hard klagen. Ik ben zelf namelijk het middelpunt van dat venndiagram. Ik verslond de eerdere delen, ik hou van de nodeloos ingewikkelde verhalen die steeds door elkaar heen weven en ik geniet met volle teugen van de bizarre botsingen tussen Disney- en Final Fantasy-figuren. Er staan mij weinig gamemomenten zo goed bij als Donald, Goofy en Sora die op de achtergrond met hun mond open staan te kijken terwijl Elsa uit Frozen het héle lied Let It Go zingt.
Het gaat er voor mij niet om dat je elk stukje verhaal even goed begrijpt, maar meer om het gevoel dat Kingdom Hearts je zo effectief weet te geven. Terwijl de wereld steeds duisterder en onbegrijpelijker wordt, groeien Sora, Donald, Goofy en al hun vrienden steeds dichter naar elkaar toe. Hoe ingewikkeld het leven ook wordt, de kracht van vriendschap overwint alles. Daar wacht ik met liefde nog een paar jaar op.
