Tegen het einde van iedere Resident Evil vliegt alle geloofwaardigheid de deur uit. Het is altijd hetzelfde liedje. Zelfs in Requiem ging het weer overal en nergens heen. En zo stierf mijn hoop op een goed einde een stille dood.
Let op: dit artikel bevat spoilers over het einde van Resident Evil Requiem. Het goede einde, dat heel slecht is, en het slechte, dat juist heel goed is.
In de laatste ruimte van Requiem, een ronde lift in een geheim laboratorium (want waar anders), schotelt de game hoofdrolspeler Grace ineens een keuze voor. Wil je Elpis vernietigen, of laat je het los op de wereld?
Niemand weet wat Elpis precies is. Grace en mede-protagonist Leon niet, antagonist Zeno evenmin. Zelfs als speler kun je geen uitsluitsel bieden. Zeno wil het hoe dan ook heel graag hebben, maar Leon wil het nog liever vernietigd zien. Hij is helemaal klaar met de fratsen van Umbrella die hem al vanaf zijn eerste dag als politieagent in Raccoon City achtervolgen.
All os well
De keuze tussen Elpis vernietigen of loslaten komt uit het niets, maar heeft wel degelijk betekenis. Juist omdat je nog niet alle informatie hebt om de ‘goede’ keuze te maken. Net ervoor krijg je wel een flinke hint tijdens een interview dat Graces moeder ooit heeft afgenomen met opperschurk Oswell E. Spencer.
Hij is als uitvinder van het zombievirus verantwoordelijk voor alle ellende die Chris, Claire, Jill, Leon en nu ook Grace is aangedaan. Maar, hij heeft – naar eigen zeggen – spijt. Elpis moet alles weer goed maken. In het canon einde gebeurt dat ook. Grace kiest ervoor om Elpis vrij te laten en het blijkt een vaccin tegen alle virussen op de wereld.
Voor Zeno komt die informatie een fractie te laat. Hij heeft het zichzelf al toegediend en verliest zijn bovennatuurlijke krachten. Grace realiseert zich meteen wat het middel doet en geeft Leon, die op sterven na dood naast haar ligt, snel een dosis. In een mum van tijd voelt hij zich weer kiplekker, net op tijd voor het eindbaasgevecht.
De laatste minuten van het spel lijken haast een droom.
Wat volgt is typische Resident Evil-bullshit. De schurk van het begin duikt weer op en luidt het definitieve einde in, vooral voor zichzelf. Toch lijkt het er heel even op dat Grace en Leon ook het onderspit delven, een lot waarin in elk geval Leon zich berust. Maar dan worden ze net op tijd gered door soldaten die vanaf het dak aan een touw naar beneden zakken. Een vrij letterlijke deus ex machina, op bevel van niemand minder dan ‘Captain Redfield’.
Requiem or a dream?
Eind goed, al goed. Beter nog zelfs: Emily, het meisje waar je als Grace moedergevoelens voor ontwikkelde, en dat je als Leon luttele minuten later herhaaldelijk door haar hoofd schoot, blijkt nog te leven! Die afrekening retcont hij met de nu al legendarische woorden: “I didn’t hit any of her vitals”. Gelukkig maar…
De laatste minuten van het spel lijken haast een droom. Voor iedereen is toch nog een happy end weggelegd.
Heel even dacht ik dat Capcom het aan zou durven, een bevestigend antwoord op de vraag die je jezelf tijdens Requiem voortdurend stelt: gaat Leon dood aan het eind van de game? Hij heeft z’n beste tijd gehad en komt behoorlijk afgestompt over, ook al is zijn kaaklijn dit deel nog scherper gedefinieerd.
Alles wat ook maar in de buurt van emotie dreigt te komen, ketst af op zijn keiharde spieren. Tot hij terug moet naar waar het allemaal begon: het Raccoon City Police Department. Daar komt het besef (en zijn trauma) eindelijk binnen: het moet maar eens klaar zijn.
De ontwikkelaars bij Capcom kunnen het verleden blijkbaar niet laten rusten.
Als je ervoor kiest om Elpis te vernietigen, is het dat ook. Grace weet met de hulp van Leon te ontsnappen, maar hij blijft achter om het tegen de slechterik op te nemen. Dat vechten gaat uiteraard voor geen meter, want Leon is gevloerd door het virus.
Maar: hij leeft met de wetenschap dat ie op z’n minst één iemand heeft kunnen redden, zijn saving grace. En dus kan hij vredig sterven, voor zover je de koelbloedige executie door Zeno die volgt zo mag noemen.
En dan rolt de aftiteling, zonder muziek…
Rest in Elpis
Noem mij een gek die erom geeft, maar ik heb liever dit ‘slechte’ einde. Je kunt je afvragen of het uitmaakt hoe een verhaal eindigt dat op z’n best dom is, en op z’n slechtst gewoon slecht. Ik speel Resident Evil niet omdat het proza is. Maar zelfs een nietszeggend verhaal heeft iets te vertellen.
De ontwikkelaars bij Capcom kunnen het verleden blijkbaar niet laten rusten. En dus wordt Leon een heldhaftige opoffering ontzegd, want ze zijn nog niet klaar met hem. Van mij hadden ze de hele bende op mogen blazen, inclusief alle fanservice. Ik heb ervan genoten hoor, begrijp me niet verkeerd, maar zelfs nostalgie heeft een houdbaarheidsdatum. En die is nu echt verlopen.
Stiekem weten de makers dit ook. Zij noemden dit ‘negende’ deel niet voor niets Requiem. Een muziekstuk ter nagedachtenis aan een overledene. En wat speelt er bij de credits tijdens het zogenaamde ‘echte’ einde? Bingo, een requiem voor Leon. Hij mag dan voortleven in het hart, in mijn hoofdcanon is hij dood.
