Sinds het zien van The Mandalorian & Grogu was ik Star Wars-moe. Na missers als The Rise of Skywalker, The Book of Boba Fett en The Acolyte deed zelfs het schattige kleine groene mannetje niks meer dat ik niet al tig keer gezien had. Maar toen kwam als donderslag bij heldere hemel Star Wars: Zero Company.
Zero Company stond niet heel prominent op mijn radar. Natuurlijk zag ik de potentie wel van een tactische Star Wars-game, maar doorgaans kent dit genre niet echt blockbusters. Bij ontwikkelaar Bit Reactor werken bovendien diverse mensen die bij Firaxis aan XCOM hadden gewerkt, dus ik verwachtte vooral een XCOM met Star Wars-geluidjes. Beep, boop, swoosh. Wist ik veel dat Zero Company zóveel meer zou zijn.
Goede soldaten volgen immers bevelen op, maar wat ís goed?
Verhalend hoogstandje
Op het eerste gezicht lijkt je team een typische Dirty Dozen-blauwdruk te volgen: allerlei uitschot uit het universum belandt tegen wil en dank bij elkaar. Vanuit het oogpunt van de gameplay is dat natuurlijk een slimme zet, want zo beschik je over allerlei uiteenlopende Operators. Een afgekeurde Clone Trooper, een eenzame Mandaloriaanse premiejager, een Jedi-padawan zonder meester, een kapotte Astromech; je snapt het plaatje. Ontwikkelaar Bit Reactor maakt zich er echter niet zo makkelijk van af door deze personages alleen maar in te zetten als gameplaytroef.
Het is ‘t verhaal waarmee Zero Company ver boven zichzelf uitstijgt. De game speelt zich af tijdens de Clone Wars, uitgerekend een van de meest platgetreden periodes uit het Star Wars-universum. Hoe vertel je nog iets nieuws temidden van Star Wars Episode 2 en 3, 133 episodes van The Clone Wars en nog eens 47 episodes van The Bad Batch? Nou, door inspiratie te halen uit misschien wel het allerbeste hoofdstuk uit Star Wars: Rogue One.
Net als Rogue One vertelt Zero Company een heel eigen verhaal. De oorlog tussen de Republiek en de Separatisten dient eigenlijk alleen maar als kader waarbinnen dit avontuur zich afspeelt. In Zero Company is helemaal geen plek voor zo’n gigantisch, universumbreed conflict tussen licht en duisternis. Het opereert juist nauwkeurig in het grijze midden van het conflict.
66 tinten grijs
Oorlog is in de praktijk immers zelden zwart-wit. Er zijn verhalen aan beide kanten. Cassian Andor liet in Rogue One al zien dat de rebellen heus niet allemaal heilige boontjes zijn, zelfs al vechten ze tegen Het Grote Kwaad. De verschillende personages uit Zero Company kunnen hier over meepraten.
De game vertelt op Mass Effect-achtige wijze voor ieder personage een eigen achtergrondverhaal met eigen missies. Vooral de verhaalboog van Clonesoldaat Trick maakte een flinke indruk op mij. Goede soldaten volgen immers bevelen op, maar wat ís goed? Zoals Obi-Wan Kenobi ooit al zei: Only a Sith deals in absolutes. Goed, slecht; het is in de praktijk allemaal behoorlijk relatief. Het is bovendien een vraagstuk dat groter is dan Star Wars. Er is weinig fantasie voor nodig om de link te leggen met gewapende conflicten die momenteel in de echte wereld aan de gang zijn.
Nieuwe hoop
Meestal zijn de eindes van Star Wars-verhalen erop gericht je uit te laten kijken naar de toekomst. Naar de volgende film, serie of spin-off. Als Palpatine aan het einde van The Phantom Menace tegen de kleine Anakin zegt dat hij zijn carrière met grote interesse zal volgen, spreekt hij eigenlijk uit wat wij als kijker ook denken: kom maar op met dat vervolg.
Zero Company laat me achter met een ander gevoel. Ik kijk niet vooruit, maar juist terug. Ineens zie ik de rest van het universum in een ander licht, met name de animatieserie The Clone Wars. Net zoals ik A New Hope met andere ogen bekeek na Rogue One.
Zero Company bewijst bovendien dat er nog genoeg mooie Star Wars-verhalen te vertellen zijn. Daarmee bracht Zero Company mij misschien wel het belangrijkste aspect van Star Wars: hoop.
