Toen de Switch 2 uitkwam was ik niet enorm onder de indruk van de lanceertitels. Ik kocht ‘m zodat ik een 24 jaar oud spel kon spelen, en dan vooral om de reden die veel mensen zien als het grootste minpunt van dat spel. Ik had zin om te zeilen.
The Legend of Zelda: The Wind Waker kwam uit in 2002 op de Nintendo GameCube, na enorm geneuzel over de graphics waar we het nu niet over gaan hebben, want we weten inmiddels allemaal wel beter. Wind Waker is een prachtig spel dat nu, 24 jaar later, nog steeds moeiteloos meedoet in lijsten van de mooiste games ooit.
Inhoudelijk is het ook gewoon een geweldig avontuur met leuke personages, heerlijke gameplay en af en toe epische gevechten. Die epische gevechten liggen, net als de vele eilanden in de grote zee, best ver uit elkaar. Ertussen zit veel tijd. En veel water.
Saaie zee
Er waren destijds twee grote punten van kritiek. Zo moet je drie parels verzamelen door dungeons op te lossen, maar de derde parel krijg je gewoon. Daar had een dungeon moeten zitten, maar die kregen de ontwikkelaars niet op tijd af. Ja, dat is suf en merkbaar. Het andere kritiekpunt was dat water. De zee was te groot, zei men. Te groot en te saai. Het zeilen van eiland naar eiland duurde te lang en onderweg was er niet genoeg te beleven.
Het menselijk brein is niet in staat om meer dan één complexe handeling tegelijkertijd uit te voeren.
Voor de HD-remake die jaren later uitkwam op de Wii U werd dat aangepast en een quick sail toegevoegd: een manier om sneller door de wereld te sjezen. Niemand snapt dat die HD-versie (en die van Twilight Princess) nog steeds niet beschikbaar is op de Switch… Maar ondertussen ben ik extreem gelukkig dat we nu de oude, oorspronkelijke versie beschikbaar hebben.
Kijk: multitasken bestaat niet. Het menselijk brein is niet in staat om meer dan één complexe handeling tegelijkertijd uit te voeren. En toch heb ik het gevoel dat ik op elk moment van elke dag met minstens drie dingen tegelijk bezig ben.
Mijn to do-lijsten zijn eindeloos en vragen constant aandacht en ik doe het allemaal, ik ben namelijk ongelooflijk efficiënt. Zo lijkt het tenminste. Maar ik wil helemaal niet altijd alles tegelijk doen, of het gevoel hebben dat ik dat moet doen. Ik wil één ding doen. Eén ding per keer en daarna weer het volgende… En dat voelt tegenwoordig onmogelijk.
Je komt in een ritme en je kan niet ophouden met DINGEN DOEN.
‘Switchtasking’ bestaat overigens wel. Dat betekent dat je niet écht meerdere dingen tegelijk doet, maar dat je constant, razendsnel schakelt tussen verschillende dingen, waardoor het lijkt alsof je al die dingen tegelijk doet (guilty). Zo lijkt het alsof je alles sneller af hebt (is niet zo), super goed bezig bent (zeker niet) en overal haarscherp bovenop zit (helaas, je maakt juist meer fouten).
Als ik bezig ben met het schrijven van een hoofdstuk van een boek en er komt een mail binnen, dan beantwoord ik die even tussendoor. Oh, en de wasmachine piept dat hij klaar is, maar dan bedenk ik het onderwerp van mijn volgende artikel gewoon terwijl ik de was ophang.
We moeten goed drinken dus terwijl ik thee zet, snijd ik fruit (moet ook elke dag) en ruim ik de vaatwasser uit (het water kookt toch nog niet) terwijl ik een lesje Spaans doe in Duolingo, want mijn telefoon ligt op het aanrecht. Zo gaat het de hele dag door en als ik dan ’s avonds eindelijk zit te gamen, ligt mijn telefoon naast me. Dat is dan de letterlijke versie van switchtasking.
Alles altijd instant
Ik wil dit allemaal niet, maar het is zo vreselijk verslavend. Je komt in een ritme en je kan niet ophouden met DINGEN DOEN. Ik heb sowieso een hekel aan open tabjes in mijn hoofd, dus elk verzoekje dat binnenkomt, handel ik het liefst meteen af. Ik probeer hier echt aan te werken. Ik probeer bij alles te denken ‘moet dit NU?’. Het antwoord is bijna altijd nee, maar dat betekent dan wel: leven met een open tabje, want ooit zal het toch moeten. Altijd maar dat moeten. Kotsziek van dat moeten.
En dat is de voornaamste reden dat ik zo terugverlangde naar Wind Waker. Los van het jeugdsentiment en de nostalgie (ahhh), herinnerde ik me hoe ik vroeger rondzeilde over die grote zee. Je leert ook een melodie waarmee je kan teleporteren naar verschillende plekken op de kaart, maar die gebruikte ik bijna nooit. Ik vond het zeilen geweldig.
Ja, de zee is inderdaad wat leeg. Dat zijn zeeën overigens meestal. Maar wat mij betreft is er precies genoeg te doen. Eilandjes, gezonken schatkisten, af en toe wat monsters of een spookschip… En verder: heel veel water. Dat lijkt leeg en saai, maar dat is het niet. Luister naar de wind, naar de golven die breken op de boeg van je schip. Luister naar het krakende hout van de mast, het geklapper van het zeil.
’s Nachts hoor je niets anders dan dat, maar dan, als de zon opkomt, begint de muziek. Kippenvel, elke keer weer. Meeuwen vliegen rond de mast, Links mutsje wappert in de wind. Ik ben niet altijd goed in mindfulness, maar met deze game lukt het me elke keer weer om mijn telefoon even te vergeten en gewoon alleen maar te kijken, luisteren en zeilen.
HD, nou nee
Nu er af en toe GameCube games worden toegevoegd aan Nintendo Switch Online, worden die ook steeds weer besproken in korte reviews. Daarbij worden vooral de recensies van destijds hergebruikt. Oude minpunten worden herhaald, alsof ze dat vanzelfsprekend nog steeds zijn: minpunten. Maar misschien zijn ze dat niet, of niet meer.
Want nee, de Wii U-versie was niet beter. De graphics waren te over the top. De kaart op de Gamepad was inderdaad handig, maar die quick sail? Ik zal niet zeggen dat die het spel brak, maar het was volstrekt onnodig. Dit is wellicht een onpopulaire mening, maar als je niet houdt van zeilen, moet je misschien niet een zeilspel gaan spelen.
Toen de eerste Spider-Man-game van Insomiac uitkwam, had ik een collega die zei: “Poe, ik was wel blij toen ik eindelijk kon fast-travellen! Al dat geslinger steeds!” Toen ik klein was, fantaseerde ik dat ik Spider-Man was en ik dacht dan steeds: ‘Maar in Utrecht staan geen wolkenkrabbers, dus ik zou hier niet goed kunnen slingeren…’.
Ik had altijd wat last van realiteit die ongevraagd langskwam in mijn fantasie. Maar toen kwam er eindelijk een écht geweldige Spider-Man waarin het voelt alsof je Spider-Man bént… Waarom zou je dan iets anders doen dan slingeren? Slingeren is het hele punt.
En in Wind Waker is het punt het reizen van eiland naar eiland. Met je zeilbootje. Dat duurt even. Dat hoort ook even te duren. In het echte leven missen we dat. We hoeven nooit meer te wachten, alles is instant en geautomatiseerd. Boodschappen worden wekelijks bezorgd, bijna als vanzelf, en als we iets nodig hebben, bestellen we dat meteen met onze telefoon, terwijl we op de wc zitten.
We hebben inmiddels voor letterlijk alles in ons leven een quick sail aangemeten. Doe mij daarom maar weer even dat oude zeil, dat piept en kraakt en bolt in de wind terwijl de muziek aanzwelt en de meeuwen krijsen. En als het eiland waar ik heen moet ver weg is? Des te beter. Dan is de horizon een poosje helemaal leeg.
