We can't buy more time because time won't accept our money.
Bad Religion, 'Faith Alone'
Games vermijden graag een duidelijke ethische these – te eng en ingewikkeld. Maar The Blood of Dawnwalker is kraakhelder: de game dwingt ons ideaalbeelden op te geven en realistisch na te denken over de offers die we brengen voor een betere wereld.
Dit artikel bevat specifieke spoilers voor een sidequest in The Blood of Dawnwalker en lichte spoilers voor de rest van de game.
Het zusje van Coen ijlt in zijn armen. Ze is pas een paar jaar oud, maar de heerser van het koninkrijk Vale Sangora is onverbiddelijk: iedereen die de plaag heeft, moet dood. Dan verschijnen de vampieren, die de koning doden en Coens zusje met hun bloed genezen. Zijn zij de redders in nood?
Dat ligt complex, blijkt in de proloog. Na aankomst van vampierenkoning Brencis en zijn volk is de plaag verbannen en de elite op de knieën gedwongen. In ruil daarvoor vraagt hij slechts een enkel offer: elke zondag moet de lokale bevolking bloed geven om de vampieren te voeden. Zolang ze niet te zwak zijn, tenminste, want dan mogen ze wat Brencis betreft de gehaktmolen in.
Bij wie leg je de verantwoordelijkheid neer om problemen op te lossen?
Het is lastig om niet meteen aan het land te denken waar The Blood of Dawnwalker vandaan komt: Polen, dat in 2015 voor het zeer rechtse PiS koos als protest tegen de heersende elite. Daarop probeerde PiS met harde hand de eigen macht te verankeren in het land. Democraten moesten alles op alles zetten om de partij in 2023 de deur te wijzen. Maar hoe los je de problemen van 2015 op, met de problemen van 2023 er nog bovenop?
Toen ik enkele jaren terug aan The Witcher 3-schrijver Marcin Blacha vroeg of er iets is dat een ‘Pools verhaal’ typeert, beschreef hij hoe Polen ervan houden om “de ergste momenten uit ons verleden na te vertellen”. Dat zij graag verhalen maken over burgers die dingen voor elkaar krijgen, omdat heersers meer bezig zijn met macht. Bij wie leg je de verantwoordelijkheid neer om problemen op te lossen?
The Blood of Dawnwalker komt van een team ex-Witcher-makers, dus dat het diezelfde ideeën uitademt is niet vreemd. In deze game vereist elke verschuiving in de macht, klein en groot, een moment van bezinning over wat dat precies betekent.
Coen krijgt bij aanvang dertig dagen om zijn familie te redden van Brencis, die ze heeft opgesloten en over een maand een groot offerfeest wil houden. Ondertussen is hij door Brencis blijvend veranderd: hij is een Dawnwalker geworden, mens overdag en vampier in de nacht. Elke dag krijgt hij acht segmenten in de zon en acht segmenten onder de maan. Rondlopen is gratis, maar elke beslissing van enig belang kost tijd.
Online zijn er veel zorgen over dit systeem – men speelt een open wereld toch om eindeloos te dwalen? Maar Dawnwalker draait opzettelijk om opoffering. Tijd is de kleinste maat voor een offer – de vrijwilliger die in de soepkeuken staat en het gemeenteraadslid dat elke paar weken bij een vergadering zitten, moeten ook stukjes van hun avond opgeven. Het zijn dagelijkse keuzes, kleine keuzes, maar bij elkaar betekenen ze iets.
Waar geef je je tijd aan uit?
In de bossen van Vale Sangora vind je het hutje van een blinde oude strijder, een maat van Coens vader Pieter. Pieter is een stoïcijnse man; de empathische Coen kan gemakkelijk worden gepaaid met verhalen over het verleden van zijn vader. En waarom zou hij een vriend van zijn vader niet helpen? Eens in de zoveel tijd gaat Coen langs om klusjes te doen. Het zijn slechts een handvol uren per keer: een klein offer om meer over zijn vader te leren.
We leven in een tijd waarin we allemaal op zoek zijn naar het Grote Antwoord.
Wie oplet, merkt al snel dat de Pieter in de verhalen van de man een zelfzuchtige, gewelddadige vent is die moordt en steelt. Pieter zou een schat aan bloedgeld hebben verstopt ergens in de buurt, vertelt de oude man na verloop van tijd. Zullen we samen op zoek gaan?
Verdienen aan oud bloedgeld: ook een klein offer. Immers zijn de eigenaren toch al dood. Maar het knabbelt aan Coen. Wil hij die smet op zijn ziel? Wie het aanbod afwijst, hoort wat gebrom aan – Coens vader walgde ook van het geld. Zo kwaad was hij dus niet.
De oude man wel. De volgende keer dat Coen terugkeert, staan soldaten voor de deur; als de oude man de schat niet mag hebben, dan kiest hij voor de prijs op Coens hoofd. Samen vormden de kleine offers bijna een hele dag – was dit de moeite waard?
Bloedgeld
Nee, niet iedereen in Vale Sangora is er op uit om je te gebruiken. Maar elke mogelijkheid om jezelf te beteren komt neer op bloedgeld; zelfs het drinken van bloed, waardoor je geneest en sterker wordt, corrumpeert je ziel. En dan is er nog de vraag wie Vale Sangora moet besturen als Brencis weg is.
Nodig je de oude elite uit om terug te keren, terwijl die de regio net zo erg gefaald heeft? Of pak je het zelf aan, met het risico dat je je ziel overgeeft aan je bloedverslindende helft?
Je kan het wegzetten als moreel relativisme. We leven in een tijd waarin we allemaal op zoek zijn naar het Grote Antwoord. Liefst een waar iemand anders de rekening voor moet betalen. Een ander mens is gemakkelijk te abstraheren, wat zij moeten opgeven bestaat niet echt.
Maar de politieke realiteit bestaat uit praktische afwegingen, praktische offers, niet abstracties. Zie Polen. Zie onszelf. Zelfs in de kleinste dingen. Er is vrijwel altijd iemand die iets moet opgeven.
Ik denk aan de lokale gemeentepolitiek: de gemeente krijgt geld van de provincie aangeboden om een straat die toch gerenoveerd moet worden meteen in een duurzame fietsstraat te veranderen. Maar inwoners zijn boos. Waarom een fietsstraat als elders de stoepen kapot zijn? Tja, zeggen bestuurders, anders is die pot geld er niet.
Zelfs een ogenschijnlijk ongecompliceerde en positieve uitkomst kost de beslisser iets, al is het maar een stukje reputatie. Dat is de realiteit.
Middenwegen
Na dertig uur spelen heeft ondergetekende een middenweg gevonden waar ze mee kan leven. Persoonlijk, dan. De epiloog laat zien dat het leven in Vale Sangora met deze middenweg niet per se beter wordt. Hoogstens anders.
Er is mijn versie van Coen. Er is ook een versie van Coen die er meer dan dertig dagen over doet om zichzelf zo sterk mogelijk te maken, die zijn familie verzaakt omdat het goede doel – de dood van Brencis – alles overstijgt. En een versie die zijn familie vooropstelt en de rest van de wereld laat vallen. Het normale leven gaat in elke versie door. Wat verandert, is hoe het volk het moeilijk heeft, wie leeft en wie sterft, wie moet zwoegen en wie er warmpjes bijzit.
The Blood of Dawnwalker is kraakhelder in zijn these. Wat als je niet de tijd hebt om én in de soepkeuken te staan, én in de gemeenteraad te zitten? Wat als je niet alles kan doen, iedereen kan zien, elke situatie beter kan maken?
Pas dan, stelt ontwikkelaar Rebel Wolves, spreken we van echte keuzes.
