Beast of Reincarnation zal nooit zo goed worden als NieR: Automata. Dat weet ik heus wel. Het neemt niet weg dat deze actie-rpg van Pokémon-maker Game Freak vooralsnog precies de leegte vult die het uitblijven van een NieR-vervolg achterlaat.
Die leegte bestaat niet in een vacuüm. Het is gemis, ontstaan uit een groeiend verlangen. Naar hoe het was om voor het eerst Automata te spelen, in 2027 alweer tien jaar geleden. En naar hoe het zou kunnen zijn om ooit weer een gloednieuwe NieR op te starten. Die lijkt er voorlopig niet te komen, een conclusie waar je niet aan ontkomt als je The Wor(l)ds of Yoko Taro hebt gelezen.
In dat boek praat Taro vrijuit over zijn creatieve proces. Hij beweert nul interesse te hebben in doen wat al gedaan is, en al helemaal niet in twee keer hetzelfde maken. Tegelijkertijd zegt hij ontzettend veel te hebben geleend van andere games, films en anime, waaronder Final Fantasy en Evangelion. Liever lui dan moe, is zijn motto zogenaamd.
Beast of Reincarnation is zelf ook niet volkomen origineel, dat is onmogelijk.
Desondanks was hij de afgelopen jaren druk met talloze ‘nevenprojecten’: een toneelstuk van NieR, een reeks concerten, drie delen van bord- en kaartspelgame Voice of Cards. Momenteel werkt hij als schrijver aan een nieuwe Evangelion-anime. Alles om maar niet een vervolg op NieR te hoeven maken, als je hem mag geloven – al blijft dat altijd de vraag.
Forspoken but nog forgotten
Dat is helemaal prima trouwens, iemand moet vooral lekker z’n ding kunnen blijven doen. Het is niet zijn stem of stempel waar het mij aan ontbreekt. Het is ’t soort spel waar hij bekend mee is geworden. Zo’n typische actie-rpg met precies de juiste mix van vingervlugheid, verwondering en vrijheid. Denk ook aan een Folklore voor de PlayStation 3, of aan Gravity Rush. Zo eigenaardig maken ze ze tegenwoordig amper meer. Misschien was Forspoken wel de laatste van z’n soort. En nee, Stellar Blade tel ik bewust niet mee, die goonergame gaat me echt een stap te ver.
Beast of Reincarnation is zelf ook niet volkomen origineel, dat is onmogelijk. ‘Emotions are prohibited’, zegt 2B aan het begin van NieR: Automata tegen haar verkenningspartner 9S, waarna een emotionele uitputtingsslag volgt. In de wereld die Game Freak bedacht heeft is de mensheid ‘voorbij het nut van emoties geëvolueerd’.
Uiteraard is dat je reinste onzin. Maar als gevolg hiervan zijn de zielen van mensen als het ware gaan rotten, en is het grootste deel van de populatie (uit)gestorven. Wat er nog van over is, leeft voort in mechanische golems. De ‘gelukkigen’ hebben hier hun bewustzijn naartoe getransplanteerd. Helaas draaien zij alsnog langzaam maar zeker door.
De minpunten zijn er heus al, maar ik zie ze nog niet als zodanig.
Alsof dat nog niet genoeg is, komt de ‘beast of reincarnation’ na honderd jaar weer tot leven en brengt een plaag met zich mee. Het is aan de verrotte en verstoten Emma en haar bestest boy Koo om dit mysterieuze beest te verslaan, een nieuwe wereldramp af te wenden en het laatste stukje beschaving te redden.
Wederopstandig
Weinig nieuws onder de zon, zou je zeggen. Een post(post)apocalyptische wereld, robots en mensen die emoties ontwikkelen dan wel ontkennen, een levensbedreigende plaag en vanzelfsprekend één uitverkorene. Vooruit, ze heeft een trouwe hond als metgezel. Beast of Reincarnation is verre van uniek, maar het is wel heel eigen.
Het is een game waar ik sinds de eerste minuut verliefd op ben. Als ik je moet vertellen waar dat ‘m dan in zit, wordt het al snel lastig. Het is niet altijd bijster mooi, soms een beetje groezelig zelfs, maar ook daarin zie ik dan weer de schoonheid. Vechten is onderhoudend genoeg, maar of dat de hele game leuk blijft? Wie zal het zeggen. Zo ver ben ik nog niet.
Dat is ook het punt missen. Ik ben verliefd. Wie weet hoelang nog? De minpunten zijn er heus al, maar ik zie ze nog niet als zodanig. Vooralsnog biedt Beast of Reincarnation precies de juiste mix aan vingervlugheid, verwondering en vrijheid. Het is waar mijn gamershart op dit moment naar smacht.
“A one-person, one-dog action RPG”, leest de omschrijving van het spel. Of, volgens de bizarre Nederlandse omschrijving op de PlayStation Store: “Een actie RPG voor 1 speler met een hond”. Een betere vertaling zou zijn: een eigenaardige game van een ontwikkelaar die eens wat anders wilde maken. En niet zo eindeloos gepolijst dat het enkel onze collectieve verwachtingen weerspiegelt. Als ik ergens niet op zit te wachten, dan is het dat wat al gedaan is. Liever leegte dan holle herhaling.
