The Super Mario Galaxy Movie wordt afgebrand door recensenten, maar voor één iemand is het de beste film ooit gemaakt.
Super Mario Bros. Wonder is de eerste game die mijn oudste zoon ooit uitspeelde. Sindsdien leeft hij voor Nintendo’s loodgieter. Hij draagt shirts waar de iconische snor op prijkt en bouwde honderden levels in Super Mario Maker 2. Als je hem nu een level ziet spelen, is het alsof je naar een speedrunsessie bij Games Done Quick zit te kijken. En de eerste Mario-film? Die is bij elkaar opgeteld 47 keer bij ons thuis gekeken.
Toen Universal Pictures me uitnodigde voor de persscreening van de nieuwe Mario-film, vroeg ik daarom als eerste of ik iemand mee mocht nemen. Helaas kon dat niet, het evenement was alleen bestemd voor de uitgenodigde journalisten. Bovendien werd de Engelstalige versie van de film getoond en kan mijn 7-jarige de ondertitels nog niet snel genoeg bijbenen.
Ik vertel dit niet uit frustratie, ik snap het eigenlijk wel. Een persevenement is niet bedoeld voor kinderen maar voor serieuze recensenten. Bovendien is de kans dat hij op het schoolplein spoilers verkondigt nog voor het embargo verstrijkt groot.
Maar ik denk dat het helpt de eerste, toch best kritische recensies van de film te verklaren. Op het moment van schrijven scoort de film een schamele 42 procent op Rotten Tomatoes. Op basis van recensies geschreven door volwassen filmjournalisten.
Geen Pixar
Ik snap dat het binnen dat vacuüm niet een heel erg goede film is. Veel van de film is bij mij niet blijven hangen, van slim schrijfwerk of de bezieling die je bij een goede Pixar-film treft was niet per se sprake. Terwijl ik alleen in die zaal zat, was er eigenlijk maar één ding dat ik mezelf bleef vertellen: “wat zou hij dit geweldig vinden”.
Vijf dagen later zat ik weer in een bioscoopzaal, ditmaal samen met mijn zoontje. Van de film bleef weer niet veel hangen, maar zijn enthousiasme zingt nog steeds in mijn hoofd. Hoe hij weer zin kreeg in Mario Odyssey na het introshot in de woestijn met de omgekeerde pyramide, en ideeën voor nieuwe levels kreeg bij een montage waar Mario en Luigi over een gestileerde overworld reizen om het koninkrijk te beschermen. “Dit was echt veel beter dan de eerste film”, was zijn conclusie achteraf.
Fans die bleven plakken, namen de kleurrijke wereld en koddige personages voor lief. Je koos voor Nintendo voor het fenomenale gamedesign, tjokvol met ideeën die je nergens anders trof.
Mario is voor kinderen
Een beetje Nintendo-fan heeft zich jaren moeten verzetten tegen de notie dat Mario-games ‘kinderachtig’ zijn. Het is een argument afkomstig uit die oeroude console-oorlog, toen we ons lieten definiëren door het bedrijf waarvan we toevallig de spelcomputer onder de tv hadden staan. Terwijl PlayStation en Xbox zich richtten op de ouder wordende puber, bleef Nintendo voor alle leeftijden. De fans die daar bleven plakken, namen de kleurrijke wereld en koddige personages voor lief. Je koos voor Nintendo voor het fenomenale gamedesign, tjokvol met ideeën die je nergens anders trof.
Reflexmatig willen we dat de Mario-films óók voor ons bedoeld zijn. Ze zijn immers gebaseerd op de games waarmee we opgroeiden en die we nog steeds geweldig vinden. Maar bij een film staat dat slimme gamedesign niet centraal. De hierboven genoemde elementen die je hooguit gedoogde, zijn bij een film ineens de hoofdmoot.
Voor oudere gamers blijven alleen de easter eggs en cameos leuk – en dat zijn ze in de Galaxy-film ook absoluut. Ik heb genoten van de introductie van Fox, een scène doorspekt met nostalgie voor de jaren ’90. Maar alleen deze momenten kunnen een film voor volwassen kijkers niet volledig dragen.
Mijn zoon, die Star Fox niet kent, vond Fox trouwens een sukkel.
Een ritueel
Het is makkelijk de Galaxy-film dan maar als ‘slecht’ te bestempelen. Als volwassen recensent heb je er weinig uitgehaald, dus tja, dan is dat je conclusie. Maar ik denk dat we er misschien te snel aan voorbij gaan hoe de visuele pracht en verwijzingen juist wel de hoofdmoot zijn voor een jonger publiek. Een publiek dat onvoorwaardelijk van Mario houdt en niet bezig is met abstracte concepten zoals narratieve structuren. Voor mijn zoon is dit de beste film ooit gemaakt. Over tien jaar kijkt ie er vast anders naar, maar dat zien we dan wel.
Het maakt een filmbezoek voor ouders als ik een ritueel. Je ziet je kind genieten van iets waar hij van houdt, een hobby die voortvloeit uit iets waar je zelf ook van houdt. Je komt dichter bij elkaar, ongeacht hoe goed de film is.
Dat alleen maakt de nieuwe Mario-film waardevol.
