Zes pagina’s met aantekeningen. Dat was de eindstand na bijna twee uur met de remake van The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Hier een kleine greep uit mijn notities.
De wind waait in deze remake door de hut van Link in Kokiri Forest. Zijn laken op bed wappert nu, net als grassprieten op de grond. Je kunt de UI gedeeltelijk of geheel verwijderen als je dat wilt. Iedere explosie is prachtig en eindigt in een bal van vuur. Het is nog steeds mogelijk om houten bordjes met uiterste precisie in kleine stukjes te hakken.
Je hulpje Navi verlicht ruimtes als een zaklamp. Muren glanzen anders als ze nat zijn. Die uil in het begin heeft nu een stem. Het is de meest majestueuze uil die ik ooit in een videogame heb gezien. Ik spreek het woord ‘cachet’ al mijn hele leven lang verkeerd uit, blijkt later, maar die uil geeft deze remake het cachet van een volwaardige Nintendo-game.
Het duurt in deze remake één minuut, 24 seconden en 23 honderdsten om in een rechte lijn van de poort van Hyrule Castle Town naar de uitgang van Kokiri Forest te wandelen, zonder sprint. Dat is even lang als in het origineel. De bekendste open zone in de geschiedenis van videogames, Hyrule Field, is niet groter of kleiner geworden.
Details
In een Nintendo-kantoor ergens op een industrieterrein in Frankfurt speelde ik de nieuwe versie van The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Zoals je kunt lezen noteerde ik er flink op los, en niet zonder reden. Deze remake heeft onder gamers, en helemaal bij recensenten, een mythische status. Nooit scoorde een game hoger bij recensieverzamelaar Metacritic dan Ocarina of Time. Dit is dé remake.
Het is dan verleidelijk om te denken dat alle details belangrijk zijn. Juist door details is de remake veel ‘vriendelijker’ dan het origineel. Zo kun je nu springen en sprinten, en worden (zij)missies vanzelf genoteerd in een logboek. Zeker handig, maar tegelijkertijd vertellen zulke details niet wat deze game zo bijzonder maakt. Of beter gezegd: misschien maken we ze allemaal net iets té belangrijk.
Sommige gamers vinden deze remake bijvoorbeeld juist te gedetailleerd. Zo is er kritiek op de vele soorten texturen van de verschillende stoffen die zijn verwerkt in het pak van Link. De toon van zulke kritiek is niet per se verkeerd, maar zegt veel over de status van Ocarina of Time. Deze game heeft bijna dertig jaar lang in de nostalgische hersenkamer van gamers gemarineerd. Nu is het aan Nintendo om te concurreren met Nintendo.
Ergens ook wel weer ironisch, denk ik dan. Toen ik Ocarina of Time als kind speelde, zat ik maar gewoon te zitten. Dit was vroeger nog niet de beste game ooit gemaakt. Deze game was toen niet meer dan een dekentje, een warme kop chocolademelk en een Nintendo 64. Buiten sneeuwde het, binnen speelde ik Link – eh Zelda, bedoel ik. Toen mocht ik die twee nog door elkaar halen zonder dat iemand daar boos over werd.
Avontuur
Als deze remake mijn eerste kennismaking met Ocarina of Time was, zouden juist de details me niet opvallen, denk ik. Laat staan dat ik ze zou noteren. Na die zes pagina’s hield ik daarom op met noteren, en ging ik zitten, écht zitten, voor de Forest Temple. Ik speelde de hele dungeon zonder afleiding. Ik loste puzzels op met vage, bewegende schilderijen en spande mijn hele lichaam aan bij het gevecht tegen Phantom Ganon.
Was het uitdagend? Nee. Was het dan net zo bijzonder als vroeger? Ook niet. Er veranderde minder dan ik hoopte. Als kind werd in de Forest Temple overweldigd door spanning. Nu dacht ik vooral: het is bijzonder hoe modern dit voelt. Deze remake is trouw aan het origineel, maar ademt het elan van ‘een nieuwe Zelda’. De besturing werkt goed, de wereld is prachtig, de muziek fenomenaal. Alles voelt zo groots, ook al is het klein.
Ik denk dat de essentie van het origineel 28 jaar later daarom nog steeds voor nieuwe Zelda-fans gaat zorgen. Nog meer dan voor mij, is deze game voor mijn 10-jarige neefje. Hij gaat voor het eerst dat groene Hyrule Field zien en vol verwondering op avontuur. Want daar is een vulkaan, en daar een kasteel – de rest mag hij zelf uitzoeken. Zes pagina’s met (toegegeven: hilarische) notities gaan die magie niet vangen.
En nee, deze remake is niet magisch genoeg om mij terug naar mijn slaapkamertje van vroeger te transporteren. Als ik deze remake speel, speel ik ‘enkel’ een nieuwe en geweldige versie van een legendarische game. Maar mijn neefje van 10? Die speelt straks de beste game ooit gemaakt. Hij weet dat zelf nog niet, maar magischer gaat het daarna niet snel meer worden.
En okay, vooruit, dat komt óók door de details. Want mijn neefje kan sprinten – dat scheelt. En mijn neefje hoeft waarschijnlijk niet met een Nintendo-medewerker te bellen omdat hij vastzit in de Water Temple.
