Ik heb twee kanten: enerzijds en anderzijds. Als ik in een Kojima-game zat, zou ik Nuanceman heten. Mortal Shell 2 maakt echter een pietluttige haat in me los.
Eind juli publiceerde de Volkskrant een handleiding voor hoe je een goede hater wordt. Voordat schrijver Jan van Tienen – bekend van zijn Dr. Oetker-deep dive (en twee mooie boeken) – stapsgewijs uitlegt hoe je dat het beste doet, moet hem eerst iets van het hart. Zelden voelde ik me zo begrepen als toen hij begon over de cover van The Sound of Silence door metalband Disturbed. Wat verafschuw ik die versie, en Jan met mij.
“Haat moet je dusdanig inspireren dat het je artistiek in beweging brengt”, schrijft hij bij punt vier van zijn vijfstappenplan. Die motivatie kwam tot mij tijdens Mortal Shell 2.
Een verontrustende take
Misschien is Mortal Shell 2 wel de best spelende game in z’n soort: games als Dark Souls die geen Dark Souls heten. Het idee van zogeheten ‘shells’ die je kunt betreden, ieder met hun eigen speelstijl, is verdacht slim bedacht. Het komt voor mij niet in de buurt van de titels die FromSoftware maakt, maar ja, wat wel? Je moet iets als zij ineens besluiten om twee multiplayergames achter elkaar uit te brengen. Oftewel: de tweede Mortal Shell is echt geen verkeerd spel.
Behalve de vibes dan. Het spelen ervan geeft me voortdurend een vies gevoel. Ik zeg niet dat de makers kwaadaardig zijn, ik vrees vooral dat zij wél fan zijn van die cover door Disturbed. En er is maar één ding dat ik meer haat dan de cover zelf: het feit dat er mensen zijn die de versie van Disturbed goed vinden maar het origineel niet. Omdat het metal is, want dat is automatisch beter. Dus moet er een metalversie zijn voordat ze het kunnen waarderen.
Ik kan het niet bewijzen, maar ik voel het in alles. Mortal Shell 2 probeert te hard om edgy te zijn, altijd meer metal. Op mij komt dat eerder een beetje gemaakt over. Gemaakt door een stel gasten die in de jaren ’90 onzekere tieners waren en cultureel nooit volwassen zijn geworden.
Hate the game, not the player
Ik vind het een beetje beschamend. Waarom moet een game als Dark Souls nog duisterder? Met meer bloed en minder lichaamsdelen, want die hak je er allemaal af in gruwelijk detail. Alle uitrusting en aankleding heeft ook zoveel spikes dat je er bijna een Overzeas-broek van gaat kopen op Vinted.
De ontwikkelaars hebben zelfs een shell ontworpen die een soort metalen Sloggi-slip draagt, zodat haar billen nog dikker afsteken tegen de rest van haar outfit. Ik zie die ene zwart-witte poster van de Large of Expo gewoon hangen op de slaapkamermuur van de mannelijke makers.
Het zijn ook vaak de zelfverklaarde metalheads die naar niets anders dan metal luisteren, want de rest vinden ze geen muziek. Strafpunten als je nu gelijk wilt reageren dat Disturbed ook niet écht metal is.
De enige erkenning vanuit de ontwikkelaar dat er nog andere muziekgenres bestaan, krijg ik via de trophy ‘Stop – Hammer Time’, een al even achterhaalde verwijzing naar het nummer van MC Hammer. Uit zelfbescherming ga ik maar niet opzoeken of daar een metalcover van bestaat.
Tegen beter weten scroll ik alvast door de rest van de trophylijst.
Nog geen seconde nadat ik de eerste baas versla – volgens ‘de lore’ een vrouw die verlamd is geraakt – krijg ik een trofee die leest: ‘The Ultimate Karen’. Het moet meer metal, dus rijdt ze rond in een opgevoerde rolstoel met vlammenwerpers als uitlaatpijp. Maar ze is blijkbaar nog steeds een zeikwijf, hoe tragisch haar verhaal ook wordt gebracht. De trophy in kwestie heet overigens niet meer zo sinds het spel officieel uit is.
Met andere trophynamen als ‘Big Boi’ en ‘Forever Alone?’ heb ik weinig hoop dat de verdere vibes van het spel wel in orde zijn.
Tegen beter weten scroll ik alvast door de rest van de lijst.
‘Unlock Lazio – Down with the Thickness’.
Ik zei het toch!
