Ik heb in principe niets tegen bordspellen. In theorie lijkt het me best leuk om dat af en toe met vrienden te doen. Maar in de praktijk moet iemand me dan uitleggen hoe de regels werken. Het idee daarvan wekt zoveel weerstand op dat ik al op voorhand afhaak. Ik trok al wit weg bij de vele tutorials tijdens de netwerktest van The Duskbloods.
Ik snap het heus hoor. Het is een nogal eigenaardige game, en spellen van FromSoftware staan er nou niet om bekend dat hun spelsystemen vanzelfsprekend zijn. En dan zit je hier ook nog eens met tijdsdruk: ieder potje in The Duskbloods duurt maar een half uur. Al doende leert men, maar dan moet je wel weten wat er te doen is en waarvoor je het doet.
Na slechts een paar potjes kan ik nog weinig zeggen over de kwaliteit en houdbaarheid als multiplayergame.
En toch: het begon een beetje te duizelen toen ik al die termen op het scherm zag. Repulsion Virtue, Ritual Site, Redstones, Bloodfang Commendation, Trespassers, Blood Bestowal. Moeten die dingen echt allemaal een eigen naam met hoofdletters krijgen (behalve Bloedhand Jan dan, wat een man!)? Laat me maar gewoon spelen, dan klaag ik tijdens en achteraf wel dat ik er geen zak van begrijp.
Ik ben ook heel blij dat ik hier niet uit hoef te leggen hoe al die systemen werken, of wat alle knoppencombinaties zijn — ik speel echt te weinig op de Switch om die controller uit mijn hoofd te kennen. Mede-Unpauser Ron vloog vorige maand naar Japan om erachter te komen wat The Duskbloods is en heeft zijn bevindingen tot in detail opgetekend voor Tweakers. Hij en ik hebben het ook over de game in de meest recente Ron en Erik-podcast (zonder Erik).
Pier-v-pier
Na slechts een paar potjes kan ik nog weinig zeggen over de kwaliteit en houdbaarheid als multiplayergame. Technisch gezien is het PvPvE. Je vecht zowel tegen computergestuurde vijanden als spelers van vlees en bloed, dus ja… Toch dekt dat niet helemaal de lading, vindt ook bedenker Hidetaki Miyazaki. Zoals Elden Ring: Nightreign ook absoluut geen Fortnite-like is; dat ze allebei een krimpende cirkel hebben, maakt nog geen venndiagram.
Miyazaki zegt zelf veel inspiratie uit bordspellen te hebben geput, en uit de tabletop-rpg Vampire: The Masquerade. Ik voel die invloeden wel, al (dis)associeert mijn brein het toch met iets anders. Ik zie steeds flitsen van Mario Party voorbijschieten als ik The Duskbloods speel.
Mario Party is een digitale game, maar je kijkt naar een spelbord, het duurt vaak uren en achteraf haat je al je medespelers, dus is het dan niet gewoon een bordspel? Onderweg probeer je zoveel mogelijk sterren te verzamelen. Wie de meeste heeft, wint. Wat Mario Party ‘leuk’ maakt, is dat je niet alleen voor eigen gewin strijdt. Je doet het ook voor het verlies van een ander. Het beste is ’t als je iemands ster af weet te pakken.
Leuk is anders
Tussen de beurten zijn er steeds minigames om meer munten te verzamelen, waarmee je hopelijk weer een ster kan kopen. Die spelletjes speel je met elkaar, of tegen elkaar. En helemaal aan het eind van de game, nadat er tien, dertig of vijftig (!) beurten zijn verstreken, worden er nog willekeurige bonussterren uitgedeeld. En zo wint je gezworen vijand alsnog.
Ik heb nu net de regels van Mario Party uitgelegd. Snap je nu hoe het is om Mario Party te spelen? Nee. Niemand kan je voorbereiden op die uitputtingsslag. Op hoe teleurgesteld je kunt zijn. Niet eens in anderen. In jezelf, want jij hebt toch weer ingestemd toen iemand vroeg of je mee wilde doen. Wanneer leer je het nou eens?
‘Maar is het ook leuk om te spelen?’, hoor ik je vragen
Voor die mensen (specifiek ik), is The Duskbloods misschien meer geschikt. Het is net Mario Party, zonder dat het alle leven uit je zuigt. En je speelt ondertussen een FromSoftware-game, wat beter is dan Mario Party. Verder heeft het alle elementen die Mario Party leuk zouden moeten maken, ware het niet dat het dat niet is.
Je kunt elkaars ‘sterren’ afpakken, er is een item om van plek te wisselen met andere spelers, het speelveld verandert om de zoveel tijd en je kunt zowel ‘minigames’ tegen elkaar (de pvp) als met elkaar (de pve) doen. The Duskbloods smeekt erom om van tegenspelers tijdelijk medespelers te maken, of andersom, precies zoals in Mario Party.
Aan het eind van de ronde worden er zelfs bonuspunten uitgedeeld voor wie de meeste monsters heeft verslagen of items wist te verzamelen. Je gaat mij niet vertellen dat die gelijkenissen op toeval berusten.
Anders is leuk
Het enige verschil is dat je in The Duskbloods ook een airstrike kunt oproepen vanuit een zeppelin. Dus deze game is ook perfect voor als je vrienden steeds vragen of je meedoet met Call of Duty, terwijl je liever een game van FromSoftware speelt.
‘Maar is het ook leuk om te spelen?’, hoor ik je vragen. Dat weet ik eerlijk gezegd niet. Ik snap er nog bar weinig van. Wat ik wel weet is dat ik dit weekend een hele match alleen maar monsters heb afgemaakt alsof ik Bloodborne aan het spelen was, en ondertussen geen mens heb gezien.
Toen het toch tijd werd voor de confrontatie met andere spelers, heb ik ze vanaf het dak door hun hoofd geschoten als de volleerde scherpschutter Layla. Ik was inmiddels zo sterk van al dat PvE’en dat ik ze in twee kogels afmaakte.
Daarna ben ik alsnog roemloos ten onder gegaan, omdat The Duskbloods uiteindelijk wel een ‘game of skill’ is. Dat verlies neem ik voor lief, liever dan het ‘geluk’ wat Mario Party heet.
