Bob de bandiet bleef met maar met één vraag zitten: wie was die vreemde man met dat zwaard?
De blondharige man hangt boven het gras alsof de zwaartekracht hem over het hoofd heeft gezien. Met beide handen zwaait hij een zwaard dat langer is dan hijzelf. Het ding zou hem uit de lucht moeten trekken. In plaats daarvan trekt hij het mee in een wijde boog.
De snede flitst door Bobs vrienden alsof hun lichamen uit warme boter bestaan. Eén tel lang blijven ze verbaasd staan. Dan vallen ze in afzonderlijke stukken uiteen.
“Niks persoonlijks”, mompelt de man. Hij raakt de grond met gebogen knieën. Aan weerszijden van Bob bloeien twee explosies open: eerst wit, toen oranje, toen alleen nog rook en een hoge piep in zijn oren.
Terwijl zijn lichaam ophoudt Bob te gehoorzamen, blijft één vraag hardnekkig door z’n hoofd spoken. Waarom zou het persoonlijk zijn?
Toegegeven, dit was het lot dat hij en zijn bandietenvrienden al langere tijd riskeerden. De regels van hun bestaan waren simpel: ze stonden potentiële helden op te wachten in het veld links van de hoofdstad, klaar om hen aan te vallen en te beroven van hun waardevolle spullen. Dat was precies wat ze probeerden bij het vierkoppige gezelschap dat ze vandaag tegenkwamen.
Toen bleken ze ineens met zijn vijven te zijn. De blonde man kwam uit het niets, hakte erop los en verzekerde dat het niks persoonlijks was. Maar natuurlijk was dat het niet – ze kenden elkaar niet. Dus waarom zou hij dat zo zeggen?
Misschien was hij bang te discrimineren. De man maakte zijn opmerking in een voor Bob onbekende taal. Hij kwam duidelijk ergens anders vandaan. Bob begreep ook wel dat je dan niet het idee wil geven dat het een haatdelict was. Voor hem en zijn bandietengroep was het ook altijd een strikt zakelijke transactie.
Nu hij erover nadacht, was dat ook wel een beetje gek: in alle koninkrijken verspreid over de planeet was Engels de voertaal, dus waar kwam deze man zijn taaltje vandaan? Ondanks de vreemde taal wist Bob precies wat de man had gezegd. Toen hij sprak, verschenen er namelijk witte letters met een zwarte rand. Ze hingen nergens aan vast, wierpen geen schaduw en bleven recht naar Bob toegekeerd, zelfs toen zijn hoofd zijwaarts in het gras zakte.
Midden in zijn sprong was de man veranderd. Eerst was hij nog geweest zoals iedereen: plat, hoekig en netjes opgebouwd uit zichtbare blokjes kleur. Toen zwol zijn lichaam naar voren. Zijn armen kregen ronde kanten. Licht gleed over zijn haar. Achter zijn schouders verscheen een rug — niet de suggestie van een rug, maar een heel nieuwe zijde van hem die er een ogenblik eerder onmogelijk had kunnen zijn.
Het duizelt Bob. Natuurwetten die hem zo vertrouwd waren, leken voor deze ene persoon niet te gelden. Tijd om uit te zoeken hoe zoiets kan bestaan, heeft hij alleen niet. Bob is immers aan het sterven.
De wereld verliest kleur aan de randen. Bobs laatste neuronen knetteren nog één keer op, dapper maar ongecoördineerd.
Verderop wordt een eekhoorn krijsend de lucht in geslingerd. De blondharige man schiet erachteraan. Halverwege zijn sprong wordt hij opnieuw rond en glanzend, vol kanten die niet zouden mogen bestaan. Zijn zwaard trekt een zilveren halve maan door het dier.
“Niks persoonlijks”, galmt door de lucht.
Van gacha naar premium
Final Fantasy Resonance is voor mij gemaakt. Een ode aan oude jrpg’s, gemaakt naar de klassieke formule.
Nadat een groep snode schurken jouw koninkrijk aanvalt en het mythische windkristal verwoest, gaan jij en je kompanen op reis om te voorkomen dat ze meer verwoesting aanrichten. Je gaat van dorpje naar dorpje, duikt in kerkers en vecht tegen bazen. Wie in de jaren ’90 een jrpg heeft gespeeld, zal het allemaal bekend voorkomen.
Resonance is strikt gezien een remake, gebaseerd op de inmiddels onspeelbaar gemaakte mobiele game Brave Exvius. Dat spel was gratis te downloaden, maar je kon geld betalen om meer kans te maken op zeldzame personages voor je party. En de beste personages waren oude favorieten uit eerdere Final Fantasy’s.
In Resonance hebben ze geprobeerd dat idee in stand te houden. Het gacha-element is verdwenen, oude helden vind je nu in tempels verspreid over de wereld. Eenmaal gevonden kun je een van je teamgenoten met zo’n held uitrusten, zodat die toegang krijgt tot diens vaardigheden. Met als hoogtepunt een superaanval die de meeste tegenstanders in een keer uit het veld slaat.
Had zonder cameo’s gekund
In een schreeuwerig en vluchtig gacha-spel misstaan die Final Fantasy-helden niet. Brave Exvius zat vol met grote banners en gekke crossover-verhalen, onderdeel van een marathon aan live-service-updates. Maar Resonance is een ander soort spel. Dit is op alle fronten een traditionele 16-bits jrpg, een game die zich prima kan meten met andere recente Square Enix-titels, zoals Octopath Traveler. Het voelt als een lang verloren game uit je jeugd. En dan word je ruw wakkergeschud als Cloud ineens naar voren springt, een 3D-filmpje start en er een Japanse monoloog op je wordt afgevuurd.
En daarna verdwijnen ze weer. De Final Fantasy-helden spelen geen significante rol in het verhaal, hun aanwezigheid wordt nagenoeg nooit erkend. Ze zijn er puur als knipoog naar de speler, die zijn of haar favoriete personages weer in actie kan zien. Leuk, maar dat kan beter. Square bewees met bijvoorbeeld Kingdom Hearts al eens dat je Final Fantasy-cameo’s naadloos in een verhaal kunt integreren.
Laat dit je overigens niet afschrikken: Resonance is hartstikke leuk, het progressiesysteem combineert de jobs uit Final Fantasy V met de unieke personages uit VI. Het verhaal is pulpy maar prima onderhoudend – precies als bij een goede jrpg uit de jaren ’90. Het is een van mijn favoriete games dit jaar. Maar dat zou het ook zijn zonder de geforceerde cameo’s.
