De verwachtingen rond Bungie’s veelbesproken nieuwe game Marathon waren, zacht gezegd, nogal wisselend. Maar na een weekend spelen tijdens de ‘server slam’-speeltest, in aanloop naar de volledige lancering op 5 maart, ben ik behoorlijk overtuigd. En toch wil ik deze liveservice extraction-shooter helemaal niet verder spelen.
Met Marathon flikt Bungie me eigenlijk hetzelfde als twaalf jaar geleden. Toen hun grote liveservicehit Destiny nog als bèta te spelen was, ging er opeens een weekend voorbij waarin ik niets anders deed.
Luister meer over Marathon in de BNR-podcast All in the Game
Dat was nooit m’n bedoeling. De enige game van het kaliber ‘blijf dit maar zolang en zoveel mogelijk spelen met je vrienden want we blijven updates in jullie mik kieperen’ die ik grootschalig in mijn leven toeliet, was Grand Theft Auto Online. World of Warcraft, The Division en recenter Arc Raiders liet ik allemaal moedwillig links liggen, ondanks m’n enthousiasme voor hun concept, setting en uitvoering. Net als Destiny uiteindelijk, en Destiny 2 trouwens. Telkens besloot ik nog vóór de lancering er opzettelijk geen tijd meer in te steken.
Post-dystopisch
Nu had ik helemaal niet verwacht dat Marathon zo fanatiek op mijn deur zou bonken. Na veelvuldig uitstel en pessimistische verhalen over de ontwikkeling en een besloten alfatest, hadden veel mensen de game bij voorbaat al afgeserveerd. De tendens: weer een liveserviceflop uit de stallen van Sony, net als heroshooter Concord. Toch doet Marathon minimaal één ding fundamenteel anders: waar Concord nogal als dertien-in-een-dozijn overkwam, lanceert Bungie je in een fascinerende, post-dystopische versie van de verre toekomst, zoals deze video heel treffend uit de doeken doet.
Zelfs met een backlog van hier tot Super Nintendo World wil ik diep in Marathons kleurrijke scifi-setting duiken
De game zelf gaat ver in de rauwe, felgekleurde stijl die daarbij hoort. Elk laadscherm is een bonte mix van insectenclose-ups en technologieporno. Er zijn niet zozeer tussenfilmpjes als wel een soort LSD-trips met stemmen, waarin aanvoerders van facties je van alles opleggen. En wanneer je eenmaal rondloopt in de spelwereld, stuit je op felgekleurde containers, buizen en complexen in 29ste-eeuwse stijl – alsof de gehele industriële sector op planeet Tau Ceti IV geobsedeerd is geraakt met het vakwerk van Piet Mondriaan. Aangenaam origineel, vervreemdend en op een rare manier best huiselijk.
Zelfs met een game-backlog van hier tot Super Nintendo World, stelselmatig te weinig tijd voor tv-series of films en al helemaal geen prioriteit voor boeken, wil ik diep in Marathons kleurrijke scifi-setting duiken. Laat mij maar meedoen als runner tussen deze ruziënde facties, in een universum waarin de hypergecommercialiseerde wetenschap losgeslagen AI’s over ons heeft uitgestort. Evenals het overzetten van menselijk bewustzijn naar synthetische lijven, een uitstekende ludonarratieve verantwoording voor dat je na elk potje weer tot leven kan komen in een shell met andere vaardigheden. Alleen al omdat (beloftes van) dergelijke ontwikkelingen onderhand bijna dagelijkse kost zijn voor mij als techjournalist, en in deze game als concrete dagelijkse werkelijkheid gelden. Verrassend lekker om mee te ontspannen.
Het verkeerde lijf
Jammer genoeg is Marathon voor mij – ietwat ironisch – in het verkeerde lijf gezet. Of beter gezegd, in een gamecategorie die mij niet past. Mijn leven is te vol voor liveservicegames, en in een wereld die elke dag drukker en stressvoller lijkt te worden verbaas ik me erover dat tientallen tot honderden miljoenen andere mensen (of bijna 150.000 spelers tegelijkertijd op Steam afgelopen weekend) er wel tijd en energie voor hebben. (Serieus, zeker aan ouders van jonge kinderen, hoe hebben jullie hier tijd voor?!)
Belangrijker: ik ben eigenlijk al wel weer klaar met extraction-shooters. Zelfs als ik op elk moment vijanden zou kunnen tegenkomen, voelt het eindeloos afspeuren van hoekjes naar betere wapens en waardevolle buit als een bodemloze timesink. Zeker wanneer dat het gros van mijn speeltijd blijkt te zijn, gevolgd door schietpartijen (die ik meestal toch verlies) en slechts bij vlagen een nieuw snippertje van een dun uitgesmeerde verhaallijn, hoe boeiend ook. Jammer wel, want de manier waarop de vuurwapens aanvoelen en zich laten hanteren, is eigenlijk hartstikke lekker. ‘Dát kunnen ze bij Bungie’, aldus Unpause-collega Lars.
Ik hunker door Marathon naar een conventioneel schietspel. Met een campagne die je alleen of met je vrienden kunt doorlopen
Extra treffend: als iemand die Halo nooit zag staan (waarvan ik mijn door Nintendo gedomineerde jeugd de schuld geef), hunker ik door Marathon naar een conventioneel schietspel. Met een campagne die je alleen of met je vrienden kunt doorlopen. En tussen de bedrijven door lekker stoom afblazen in de online multiplayer. Zoals in de knap door fans en oud-makers ontwikkelde semi-sequel TimeSplitters Rewind – de franchise die mij altijd veel meer kon bekoren dan Halo. Ik hoop maar dat een stel knappe koppen bij Bungie geïnspireerd is door die manier van oude gameplay in een nieuw omhulsel steken.
Daartoe zou je bíjna hopen dat Marathon toch een nieuwe flop blijkt voor Sony, maar we voelen allemaal dat Bungie dan misschien helemaal geen games meer kan blijven maken.
