In Nieuwspauze duiken we in het belangrijkste nieuws van de week. Eerder deze week werd een nieuwe State of Play uitgezonden, waarin games als God of War: Laufey en Marvel’s Wolverine werden getoond. Ik keek ernaar en haalde mijn schouders op. Ben ik de verhalende singleplayergames van Sony ontgroeid, of is het tijd voor verandering?
Nieuwspauze is een wekelijkse rubriek door ondergetekende. Vanuit mijn werk volg ik de game-industrie al decennialang nauwlettend. Er is altijd nieuwer nieuws, maar op Unpause druk ik juist even op pauze om wat langer stil te staan bij bepaalde berichtgeving.
God of War: Laufey en Wolverine voelen als een déjà vu
Het is ook nooit goed, hè? De afgelopen jaren klagen we steen en been over de overdaad aan liveservicegames die Sony in ontwikkeling heeft. Soms komt er eentje uit en is het een succes, zoals Helldivers 2. Dan weer wordt er een geannuleerd – denk maar aan de The Last of Us-multiplayergame. Sommige aangekondigde spellen lijken van de aardbodem verdwenen. Waar is Fairgames bijvoorbeeld? En dan zijn er nog de multiplayergames die wel uitkomen, maar na enkele weken weer offline gehaald worden. Rust zacht, Concord.
De State of Play-livestream die Sony eerder deze week uitzond bevatte verrassend weinig van die gehekelde liveservicegames. Sterker nog: de uitzending stond vooral in het teken van singleplayergames, waaronder de spellen van PlayStation Studios zelf. Zowel Marvel’s Wolverine als God of War: Laufey draaien om vermaak in je uppie, en dat in een filmisch jasje waar het bedrijf zeker gedurende de PlayStation 4-generatie zo populair mee is geworden. Daarmee lijkt Sony met deze State of Play – bewust of onbewust – de hardcore PlayStation-fans tevreden te willen stellen.
Dat is ze deels gelukt. De reacties op de nieuwe God of War-game, waarin niet Kratos maar zijn overleden tweede vrouw Faye (oftewel Laufey) de hoofdrol speelt, zijn niet onverdeeld positief. En dat terwijl we dik 20 minuten aan gameplay voorgeschoteld kregen, vol met epische zwaardgevechten, pisnijdige goden en graphics die het uiterste uit de PS5 lijken te halen.
Ook ik aanschouwde het spektakel met gemengde gevoelens. Laufey loopt door nauwe gangen en bukt zo af en doe om langs een obstakel te kruipen. Het zijn korte gameplaysegmenten die continu worden onderbroken door tussenfilmpjes. Het hoofdpersonage dat geen tien seconden haar mond kan houden omdat ze tegen zichzelf (of stiekem de speler) praat. Verdomme, zelfs een (kubusvormige?!) metgezel die tijdens een spannend gevecht de speler er even aan herinnert dat ze wel op moet letten!
De Wolverine-gameplay waar de State of Play mee opende gaf mij dezelfde twijfel. Ik zag een Logan die flink om zich heen mepte, de ene na de andere combo uitvoerde… en het deed mij allemaal vrij weinig. Dit heb ik al eerder gezien, zo flitste door mijn hoofd, bijvoorbeeld in de Spider-Man-games van dezelfde ontwikkelaar. Goh, een gevecht op een voertuig, dat kende ik nog niet…
Het lijkt wellicht alsof ik zeur om maar te kunnen zeuren, maar ik kreeg het tijdens de State of Play maar niet voor elkaar deze gedachten te onderdrukken. En dat terwijl ik tien jaar geleden helemaal wild was geworden van deze trailers. Gedurende de PS4-generatie at ik dergelijke filmische spektakels waar Sony patent op heeft als zoete koek. Met games als God of War, The Last of Us: Part 2 en Uncharted 4 vermaakte ik mij kostelijk, en ik was onder de indruk van de lineaire, actievolle gameplay gecombineerd met sterk acteerwerk gedurende de talloze filmpjes. Als dit de toekomst van gaming zou zijn, was ik een tevreden gamer.
Ergens tussen die generatie en nu is er iets veranderd. Deels heeft die verandering in mij plaatsgevonden. Smaken veranderen nu eenmaal. Toch is er meer aan de hand, afgaande op het feit dat ik niet de enige ben die zijn onvrede uit. De game-industrie is ook veranderd, en dit soort lineaire filmspektakels voelt niet meer zo verfrissend als in het vorige decennium.
Daarmee bedoel ik niet dat we nu massaal liveservicegames willen spelen. Zelf ontwijk ik de meeste multiplayergames als de dood. Maar ook op het gebied van singleplayergames heeft de tijd niet stilgestaan. ‘Environmental storytelling’ wordt steeds populairder, mede gevoed dankzij de games van FromSoftware. Elden Ring is daar het schoolvoorbeeld van. Deze gigantische spelwereld heeft wel degelijk een episch verhaal te vertellen, maar dit wordt niet voorgekauwd. Je verzamelt zelf de puzzelstukjes door de omgeving af te speuren en te achterhalen wat er voor jouw komst heeft plaatsgevonden. Een knappe kop die het verhaal tijdens zijn of haar eerste speelsessie volledig begrijpt, maar je fantasie vult die gaten in, en dat maakt je tocht door The Lands Between eigenlijk veel spannender en memorabeler.
Dat gezegd hebbende schrijf ik God of War: Laufey en Wolverine niet op voorhand al af. Ik weet nu al dat ik deze games ga spelen en mij kostelijk ga vermaken. Maar ze prikkelen – in ieder geval met de kennis die we nu hebben – mijn fantasie op dit moment ook weer niet. Been there, done that, is het gevoel dat ik krijg wanneer ik deze trailers aanschouw. Is dat oneerlijk naar de ontwikkelaars? Misschien, maar over smaak valt niet te twisten.
Het is niet alleen kommer en kwel. Met Saros heeft Sony eerder dit jaar een spel afgeleverd dat strakke en diepgaande gameplay vooropstelt. Daarnaast is mijn hoop gevestigd op Naughty Dog. Topman Neil Druckmann werkt al geruime tijd aan Intergalactic: The Heretic Prophet, en de beste man gaf in een interview aan dat hij werd geïnspireerd door games als Elden Ring, die het verhaal niet kant-en-klaar voorschotelen, maar het de speler langzaam maar zeker zelf laten ontdekken. Intergalactic zou dan ook wel eens voor een nieuwe impuls kunnen zorgen in PlayStations singleplayersegment. Ik ben er méér dan klaar voor.
Verder in het nieuws…
- Aan games geen gebrek in de State of Play. Naast de hierboven genoemde spellen viel mij vooral dino-stealthgame The Lost Wild (van de maker van Alien: Isolation!) in positieve zin op. Rayman Legends Retold was dan weer een teleurstelling, omdat ik de grafische stijl van het origineel veel mooier vind. Maar als dit nodig is om ooit een nieuwe Rayman-platformer te krijgen, dan teken ik ervoor.
- Wat mij tijdens de State of Play vooral opviel, is dat de meeste games tot en met september uitkomen, of pas volgend jaar. Het is net alsof uitgevers massaal oktober en november vermijden omdat er een game van het kaliber Grand Theft Auto uitkomt. Oh, wacht…
- Wizards of the Coast komt mogelijk met een remake van Baldur’s Gate 2, en misschien zelfs van de eerste Baldur’s Gate. Wellicht weten we vanavond meer, want een Summer Game Fest-presentatie is natuurlijk een uitgelezen moment voor een dergelijke onthulling.
- Een stel ontwikkelaars van de Forza Horizon-reeks hebben enkele jaren geleden de nieuwe studio Maverick Games opgericht, en zij hebben nu hun debuuttitel onthuld. Niet geheel verrassend is ook Clutch een racegame, inclusief een verhaal geschreven door Skins-schrijver Jamie Brittain. De game wordt in 2027 verwacht voor PlayStation 5, Xbox Series X en S en pc. Ook hier gaan we vanavond meer van zien tijdens Summer Game Fest.
- De game-aankondigingen gaan volgende week mogelijk nog even door, omdat Nintendo dan mogelijk een nieuwe Nintendo Direct uitzendt. Althans, dat claimen zowel journalist Jeff Grubb als betrouwbare insider Nate the Hate. Gaan we daar dan eindelijk de langverwachte remake van Zelda: Ocarina of Time zien?
- Nintendo Music – een soort Spotify met louter Nintendo-muziek – is een heerlijke dienst. Lekker even wat Zelda- of Mario Kart-muziek opzetten maakt mijn werkdagen in ieder geval een stuk fijner. Alleen irritant was dat je altijd je smartphone moest gebruiken om toegang te krijgen tot de dienst. Gelukkig is er nu ook eindelijk een browserversie beschikbaar. Je hebt voor Nintendo Music wel een Nintendo Switch Online-abonnement nodig.
