The Legend of Zelda: Ocarina of Time is terug, als remake van de game die in 1998 al bestempeld werd als ‘het spel der spellen.’ Zó indrukwekkend was dat voor mij als tienjarige dat ik er ‘s nachts niet van kon slapen. Tijd voor een nieuwe confrontatie.
Ik weet nog goed hoe spannend het voelde. Om in dat overdadig groene, schimmige woud rond te dolen. Op zoek naar wapens, om je te verweren tegen nachtmerriewezens. In 3D! Op een krakkemikkige, ruisende tv. Op zoek naar oplossingen, uitgangen, verlossing.

Want zoals jonge Link profetisch duister droomde over Ganondorf, zo bleven beelden van The Great Deku Tree in het hoofdje van de tienjarige Joey ronddolen. ‘Speel dat enge spel maar niet meer’, zeiden papa en mama, terwijl de gehuurde N64-game vroegtijdig werd ingeleverd bij de bibliotheek.
Toch ging ik op een dag het avontuur opnieuw aan. Ditmaal gewapend met een zelf geprint, gidsend boekwerk in de hand. Zodat je niet alleen die vervloekte boom, maar ook grotten, tempels en enorme monsters de baas kon zijn. De nachtmerries werden bedwongen. Keer op keer.
Efteling-stijl
Toegegeven: eventjes kreeg ik dit jaar wel weer nachtmerrie-neigingen, toen deze remake van Ocarina of Time werd onthuld. De visuele stijl deed wel érg aan de Efteling denken. (Op zich leuk, maar Link is echt geen Laaf.)

Gelukkig pakt de esthetiek tijdens het spelen een stuk beter uit. De bossen, gebouwen, bergen en riviertjes van remake-Hyrule vormen het mooiste decor dat we ooit in een Zelda-game hebben aangedaan. En met de controller in eigen hand komen de herontworpen personages een stuk minder als glimmende plastic poppen over.
Belangrijker nog is hoe de visuele revisie hand in hand gaat met overwegend subtiele, maar zeker merkbare gameplay- en designveranderingen. Oneindig veel meer (natuurlijk) hoogteverschil, geen omgevingen met vastgezet cameraperspectief, en af en toe opeens een gesprek of opdrachtje dat er eerder niet was. Precies daardoor wil je alles in deze remake opnieuw ontdekken: zelfs als je het Kokiri-bos en Kasteeldorp al tot in den treure hebt verkend, toen je nog jong(e Link) was.
Wees niet bang de knallende Deku-nootjes ditmaal écht te gebruiken, want in 1998 waren de vijanden niet krachtig genoeg om die daadwerkelijk nodig te hebben
Nintendo moest ook wel, in dit tijdperk vol legale én mindere legale emulatiemogelijkheden – tot aan recompilaties en andersoortige remake-demo’s van liefhebbers, waarin 3D-Zelda’s een centrale rol spelen. De enige manier om dan nog iedereen naar je remake te krijgen, is door de game precies zó op te bouwen dat zelfs de meest verstokte fan er een nieuwe waardevolle ervaring uithaalt. Zonder afbreuk te doen aan de essentie van Ocarina of Time.
Gedachtenbubbels
Naast de prachtig herontworpen omgevingen is ook aan dialogen nauwlettend gesleuteld, om de rode draad van de gameplay beter te omlijsten. Gesprekken met figuren voelen natuurlijker, interessanter en vooral ook grappiger – met extra credits voor de (meeste) Nederlandse vertalingen. Vooral de toevoeging van uitspraak- en gedachtenbubbels, meegekomen uit Breath of the Wild en Tears of the Kingdom, zorgt ervoor dat Ocarina of Time’s Hyrule anno 2026 een stuk levendiger aanvoelt.

Dan is er nog de nieuwe springknop, eveneens meegekomen uit de Switch-Zelda’s, die een wereld van verschil maakt om je meer bewegingsvrijheid te geven. Waardoor het vechten in deze remake veel dynamischer, maar ook opmerkelijk pittiger is dan voorheen. En daarmee ook bevredigender, zeker wanneer je als jonge Link een Wolfos een kopje kleiner maakt. Wees daarbij niet bang de knallende Deku-nootjes ditmaal écht te gebruiken, want in 1998 waren de vijanden niet krachtig genoeg om die daadwerkelijk nodig te hebben.
Dat alles zorgt voor een inherent krachtigere ervaring dan Ocarina of Time ooit eerder heeft geboden. Net als Nintendo eerder dit jaar al flikte met het bijna net zo indrukwekkende Star Fox als remake van Lylat Wars, een andere favoriet van Joey vroeger. Al gaat de Zelda-remake nog wel een paar stapjes verder.
Ik kan niet wachten om die met mijn eigen kinderen te delen. Al zal ik voor de zekerheid maar wel wachten tot ze ouder dan tien zijn.