Ik was aanvankelijk erg gecharmeerd van Beast of Reincarnation, maar dat is voorgoed voorbij. Misschien hoopte ik te hard dat er meer in zat. Liever een verbeten romanticus dan als cynicus mijn gram halen. Helaas liet Pokémon-ontwikkelaar Game Freak me geen andere keus.
Dit artikel bevat spoilers over Beast of Reincarnation.
Dit stuk gaat over één moment; het kan niet langer dan een paar seconden geweest zijn. Slechts een fractie van een spel dat dertig uur duurt, en toch kleurde het heel mijn ervaring.
Het precieze hoofdstuk waarin het moment plaatsvond, weet ik niet meer. Laten we het ’t begin van het einde noemen. Er brak daar iets in mij. Terwijl ik echt klaar was om van dit spel te blijven houden, ondanks al zijn tekortkomingen.
Pokémon Moord & Brand
Je kunt je afvragen hoeveel het boeit dat een spel zijn toch al lage verwachtingen niet waarmaakt. Zou het om twee nieuwe Pokémon-titels gaan, dan schreeuwden we moord en brand. Nu gaat de teleurstelling geruisloos voorbij aan de meeste mensen. Heb je gezien hoeveel games er de komende weken nog uitkomen? Laat het gaan.
Kijk, ik voer deze discussie volledig met mezelf. Er is niemand die mij ervan weerhoudt om twee keer over Beast of Reincarnation te schrijven in korte tijd. Ik moet het nu eenmaal kwijt. Zeven dagen geleden was ik nog vol lof en nu moet ik er niets meer van hebben.
Beast of Reincarnation neemt veel hooi op z’n vork, te veel om hier op te noemen. Het speelt leentjebuur bij zo’n beetje alle scifi – er zitten zelfs nanomachines in – en doet daar vervolgens verdacht weinig mee. Op zich is dat niet eens erg, ik hoef niet overal een antwoord op. Sowieso blijft het plot best wel klein, ondanks de grote vragen die de game opwerpt.
Het verhaal beperkt zich uiteindelijk maar tot een paar mensen, waaronder de mysterieuze Brad. Samen met hem reis je als hoofdpersonage Emma, haar hond Koo en het kindje Kagura door een post-apocalyptisch Japan, op weg naar de hoofdstad.
Het waarom blijft lang onduidelijk. Emma is vrij letterlijk een lege huls; ze ervaart ogenschijnlijk geen emoties en heeft geen persoonlijkheid. Haar plicht – de Beast of Reincarnation verslaan – is ook meteen haar enige bestaansrecht.
De doodzonde die Game Freak begaat, zit ’m niet in dat voorspelbare verhaal of in de generieke gameplay.
Het mooie van games is dat dit niet eens zoveel uitmaakt. In een film of boek zou je haar motivatie misschien missen, maar in spellen is het spelen ervan vaak al reden genoeg. En dus is het niet erg als je enkel mondjesmaat leert over iemands drijfveer.
In Beast of Reincarnation gebeurt dat tussen de hoofdstukken door. Het gaat nogal gekunsteld, met Brad die steeds ‘laat maar, dat vertel ik nog wel een keer’ zegt zodra het eindelijk interessant wordt. Ook dat kan ik de makers prima vergeven. Waarom zou je alles meteen moeten verklappen? Dan kun je toch nooit spanning opbouwen.
Mijn breekpunt
Alsnog zie je van mijlenver aankomen wat Beast of Reincarnation wil vertellen. Het verhaal is weinig subtiel; tuurlijk heeft Emma wel een ziel. En de emoties die ze niet heeft, ontwikkelt ze gaandeweg alsnog.
De doodzonde die Game Freak begaat, zit ’m niet in dat voorspelbare verhaal of in de generieke gameplay. De illusie dat Beast of Reincarnation iets te zeggen heeft, breekt precies op het snijvlak van die twee.
Hoe langer je met Emma speelt, hoe harder Brad erop hamert dat zij haar eigen keuzes moet maken. Ja, ze is de uitverkorene, en nee, er is niemand anders die het kan doen, maar ze mag alsnog zelf beslissen. Ook al heb je als speler weinig andere keus dan maar naar de volgende missiemarker te gaan.
Beast of Reincarnation herkauwt zijn boodschap herhaaldelijk. Het is aan jou, Emma, kies zelf maar. Op een gegeven moment verwijdert Brad zelfs de ketting die Emma blijkbaar in haar bewegingsvrijheid beperkte, iets wat pas wordt uitgelegd wanneer het al niet meer relevant is. Een ex-deus ex machina.
Het moge driedubbel duidelijk zijn: nu is ze écht vrij om te kiezen.
Als zelfs dat nog niet bewijs genoeg is, legt de game het er later nog dikker bovenop. Emma zegt letterlijk dat ze nu eindelijk weet wat haar drijfveer is: ze kiest ervoor om bij Brad, Koo en Kagura te blijven, want dat is bij wie ze zich thuisvoelt.
The allusion of choice
Uiteraard slaat net dan het noodlot toe. Brad blijft achter tijdens een van Emma’s laatste missies en loopt in een hinderlaag. Hij herhaalt, tot vervelens toe inmiddels, dat Emma vrij is om te doen wat ze wil. Tegelijkertijd vindt hij dat ze zich niet om hem moet bekommeren. Het succes van de missie is belangrijker dan zijn voortbestaan.
Het was toen dat mijn hart brak, 25 uur nadat ik verliefd was geworden op Beast of Reincarnation. Precies op het moment dat ik het hardst hoopte dat deze game iets speciaals zou doen.
Game Freak zal heus wel iets hebben willen zeggen met het verhaal, maar wat dat ook moge zijn, ze hebben er weinig van begrepen
Heel even dacht ik dat de makers iets te vertellen hadden. Dat ze de game tot op dat punt bewust heel lineair hadden gehouden, on-rails bijna. Gevrijwaard van vrije wil, als het ware. Alleen maar om mij als speler, als Emma, op dat moment suprême wél te laten kiezen. Een ludonarratieve apotheose.
En dus greep ik het moment met beide handen op mijn controller aan. Ik was klaar om mijn eigen weg in te slaan. Die hele missie kon me gestolen worden, dacht ik. Ik ga Brad redden. Want dat is wat Emma zou willen.
Het tussenfilmpje was nog niet klaar of ik draaide me om. Weg van de missie en terug naar Brad.
Maar toen werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Game Freak zal heus wel iets hebben willen zeggen met het verhaal, maar wat dat ook moge zijn, ze hebben er weinig van begrepen. Of ze zijn het vergeten door te geven aan de studio aan wie ze het leveldesign hebben uitbesteed.
Het enige wat Beast of Reincarnation op dat moment opwierp, was een schermbrede onzichtbare muur…
Dan ben je mij voorgoed kwijt.
De liefde was in één klap over, al heb ik de game uit plichtsbesef nog wel uitgespeeld. Misschien was het naïef van me om op meer te hopen van Beast of Reincarnation. Maar een mens mag toch dromen, juist tegen beter weten in?
Die vrije wil laat ik me niet afnemen.
