In Midnight Ramen is de duisternis verrukkelijk. Als de stad gapend tot stilstand komt, genieten nachtbrakers van een kom warme noedels. Bij een eettentje ontmoeten ze nieuwe mensen, proberen ze onbekende smaken en leren ze meer over zichzelf. Vooral: dat ze niet langer zijn wie ze ooit waren.
De korte visual novel van ontwikkelaar Cointinue Games (nee, dit is geen spelfout) zat begin dit jaar in een gamebundel om geld op te halen voor Safe in Our World. Dit goede doel streeft ernaar om gamers en ontwikkelaars bewuster te maken van het belang van mentale gezondheid.
Dit onderwerp komt ook in Midnight Ramen aan bod. De game vindt plaats in een schemerwereld tussen leven en dood. Hier komen de pas overledenen om uit te rusten, na te denken, vooruit te kijken en tussendoor noedels naar binnen te werken. Deze plek lijkt verdacht veel op de bestaande wereld, tot de smaak van chilipepers aan toe. Maar, zo zegt een personage verheugd, hier is iedere vorm van arbeid overbodig en schittert de belastingdienst door afwezigheid.
Tussen het slurpen door delen de overledenen hun verhaal. Wat is er gebeurd? Wie missen ze? Wat hoopten ze in hun leven te bereiken? En wat staat hen nu nog te wachten? Soms is er acceptatie, vaker ongeloof. Echte berusting komt pas nadat ze ervaringen uitwisselen met lotgenoten. En met een warme maaltijd in hun maag.
De nacht is onvoorspelbaar
Het concept van Midnight Ramen is zeker niet origineel: als eigenaar van de tent zorg je ervoor dat je klanten genoeg te eten en drinken hebben, terwijl je luistert naar hun verhalen en sporadisch wat morele steun biedt. Coffee Talk deed dit al in 2020, en stiekem een stuk beter.
In die game ontdek je nieuwe recepten naarmate je meer experimenteert met de verschillende ingrediënten. Ook heeft het daadwerkelijk zin om te onthouden wie er voor je zit. Iedere bezoeker heeft een favoriete soort koffie, en daarop inspelen kan een relatie verdiepen.
Niets van dat alles in Midnight Ramen. Hier kun je nauwelijks iets fout doen – en bovendien wordt elk gerecht stap voor stap uitgelegd. Als game is ie dus een stuk minder interessant dan Coffee Talk. Maar als visual novel had dit zomaar een kort verhaal van Haruki Murakami kunnen zijn. Met als centrale vraag: wat betekent het om ramen te maken voor de doden?
Magisch realisme
In de roman After Dark schrijft Murakami over het nachtleven van Tokio. Niet de clubs en de feestjes, maar een ongepland diner rond middernacht, een televisie die een oneindige stroom aan vreemde beelden vertoont en een muziekrepetitie na een lange dag studeren. In het boek gebeuren er allerlei ongewone dingen in de schaduw van neonverlichting en achter gesloten deuren. Soms zit het zelfs tegen het surreële aan.
Precies daarom is de nacht zo aantrekkelijk After Dark – ze is onvoorspelbaar en daardoor zowel hoopvol als riskant.
Murakami’s verhalen zitten me vaak dwars. Ik vind ze te melodramatisch, te gestileerd, te masculien. Toch blijf ik ze lezen. Ik hou namelijk van literatuur waarin nauwelijks iets gebeurt, soms zelfs helemaal niets, en personages toch een fundamentele transformatie doormaken.
“De lofi-soundtrack laat me snakken naar matcha”
Murakami slaagt hierin door realistische settings te doorbreken met iets dat je bijna niet kunt geloven – een man die ervan overtuigd is dat hij Gods zoon is, vissen die uit de hemel vallen, een aapje dat massages geeft en bier drinkt. Deze twists spelen in op het onderbewustzijn, op verlangens die we misschien niet durven uit te spreken, op de symbolische betekenis van het leven.
Door zijn magisch realisme komen de verhalen bekend en vertrouwd over, maar blijf je als lezer op je hoede. Je weet dat het mis kan gaan en anticipeert op mogelijke gebreken of onvermijdelijke ellende. Zelfs het zachte maanlicht kan schuren: hoe gezellig en comfortabel de nacht ook lijkt, vaak gaat ie gepaard met iets wreeds of obsessiefs. En het punt is dat je als lezer niet eens altijd weet waar ’m dat precies in zit.
Cozy met een slechte afloop
Midnight Ramen doet dit dus ook. De esthetiek van de game is zo cozy als je het maar hebben kan. Het kleurenpalet is warm en verzadigd, personages zien er vriendelijk uit, de lofi-soundtrack laat me snakken naar matcha.
Zelfs het gegeven van een schemerwereld tussen leven en dood heeft iets behaaglijks. De nacht kabbelt voort, je praat een beetje, stelt wat vragen, ruimt de lege kommen op en serveert een groene thee voor de afdronk. Wat een leven is dit eigenlijk – als eigenaar van een ramentent.
Tot het onverwachte om de hoek komt kijken. Tot de frictie de overhand neemt. Tot de mensen tegenover je erachter komen wie ze zijn en waarom ze hier zijn. Dan maak je nog wel met liefde een kom noedels, maar begin je je ook af te vragen: wat doe ik hier eigenlijk? Waarom praat ik met mensen die pas overleden zijn? Wat zegt dit over mij? Wie ben ik bij zonsopkomst?
Maar dat zijn vragen voor later. De nacht is lang en deze tent blijft nog wel even open.
