In Nieuwspauze duiken we in het belangrijkste nieuws van de week. Eind vorige week en begin deze week stonden in het teken van de Summer Game Fest-presentaties. Zo werd dinsdag een Nintendo Direct uitgezonden met daarin onthulling van een The Legend of Zelda: Ocarina of Time-remake. Het origineel is mijn heilige graal; daar kan een remake toch nooit tegenop boksen?
Nieuwspauze is een wekelijkse rubriek door ondergetekende. Vanuit mijn werk volg ik de game-industrie al decennialang nauwlettend. Er is altijd nieuwer nieuws, maar op Unpause druk ik juist even op pauze om wat langer stil te staan bij bepaalde berichtgeving.
Verpest Ocarina of Time niet, Nintendo!
Het is 11 december 1998. Vanuit het raam in het klaslokaal zie ik kale boomtakken door de gure najaarswind op en neer zwiepen. Het is het laatste uur van de schoolweek. Ik slaag er maar niet in de concentratie op te brengen om de stelling van Pythagoras onder de knie te krijgen. Mijn gedachten dwalen af naar het aanstaande weekend. Als de schoolbel zo rinkelt, zal ik mij met een overvolle schooltas naar mijn fiets haasten om als een bezetene naar de lokale Intertoys te scheuren.
Maandenlang heb ik mij zitten vergapen aan de screenshots die het Britse N64 Magazine in elke uitgave uitlichtte. De vele previews en de bejubelende review van dat tijdschrift hebben het wachten er bepaald niet makkelijker op gemaakt. De belofte van een grote, open fantasiewereld waarin je om de haverklap op een geheime grot of kerker stuit, prikkelen mijn nog onvolgroeide brein. Vanaf vanavond is het zover: ik kan eindelijk The Legend of Zelda: Ocarina of Time spelen. En dat ga ik doen ook, op elk vrij moment dat ik mij kan veroorloven.
Tegenwoordig worden we niet snel meer warm of koud van een open, driedimensionale spelwereld. We worden er mee doodgegooid. Maar de twaalfjarige versie van mijzelf die geen krachtige Pentium thuis had staan, had hier nog niet eerder kennis mee gemaakt. Natuurlijk, de open levels van Super Mario 64 boden al een indrukwekkende vrijheid, maar de nieuwe Zelda zou een stuk verder gaan. In Hyrule lag de belofte van een complete open wereld waarin de lokroep van het avontuur mij mee zou voeren naar onvergetelijke belevenissen. “Zie je die berg daar? Daar kun je heen”, zo meldden Nintendo-woordvoerders meer dan eens tijdens interviews. Ja, graag!
Ocarina of Time bleek uiteindelijk alles wat ik er van had verwacht en meer. Met terugwerkende kracht zorgden de technische limieten van die tijd ervoor dat de spelwereld alsnog behoorlijk begrensd was, maar zo ervoer ik het in 1998 allerminst. Vanaf het moment dat de camera door Kokiro Forest heen vloog en Link ontwaakte in zijn boomhuisje, was ik verknocht.
De eerste stappen in de Deku Tree, met zijn zompige, koele atmosfeer. De trektocht van Kokiri Forest naar het kasteel over de uitgestrekte vlaktes van Hyrule Field. De pittoreske steegjes van Hyrule Castle Town. De macabere ontdekkingen op de begraafplaats van Kakariko Village. De eerste duik in het immense Lake Hylia. De terugkeer als volwassen Link naar Kokiri Forest, waar jeugdvriendin Saria ooit op een boomstronk zat, maar nu een drukkende leegte achterlaat. Het is een kleine greep uit de talloze herinneringen die mij nog altijd een warm gevoel geven wanneer ik eraan terugdenk. Ocarina of Time maakt onlosmakelijk onderdeel uit van mijn jeugd en mijn gamegeschiedenis.
Nostalgie is een sterk gevoel. Dat moet Nintendo zich ook hebben beseft. Ik vermoedde al enkele jaren dat de tijd rijp was voor een échte remake van Ocarina of Time, zeker nu het nieuwe hoofddeel in de Zelda-reeks nog enkele jaren op zich laat wachten. Met deze remake maakt het bedrijf de miljoenen, inmiddels ruim volwassen, spelers van weleer lekker en trekt het waarschijnlijk ook een compleet nieuw publiek aan. Een kind kan de was doen.
Maar zo makkelijk is het ook weer niet. Nintendo staat voor de ogenschijnlijk onmogelijke opgave om zowel fans van het origineel als nieuwe spelers tevreden te stellen. Laat je het spel – op verbeterde graphics na – precies hetzelfde, dan is het te ouderwets om dezelfde impact als in 1998 te hebben. Verander je te veel, dan voelt het niet meer als thuiskomen voor mensen zoals ik. Tussen die twee uitersten schipperen moet vast voelen als over een nauw koord hoog bovenin een circustent balanceren.
Als je het mij vraagt, doet het bedrijf er goed aan om de illusie van geen verandering toe te passen. Voor mensen die na bijna dertig jaar terugkeren in het Hyrule uit Ocarina of Time, moet het voelen alsof het dezelfde plek is. Tegelijkertijd moet de gameplay moderner zijn gemaakt, en de spelwereld grootser zijn opgezet om aan hedendaagse maatstaven te voldoen. Hyrule Field moet vol zitten met geheimen, om de droom van die twaalfjarige knul over schier oneindig avonturen in vervulling te laten gaan.
Kortgezegd: de remake van The Legend of Zelda: Ocarina of Time moet overeenkomen met hoe het origineel al die jaren geleden in onze fantasie leefde. Dat is de succesformule die iedereen later dit jaar tevreden gaat stellen. Ik vertrouw erop dat Nintendo dit ook weet, en er alles aan doet om hier bij in de buurt te komen. Anders is het spel op voorhand al gedoemd te falen. Ik blijf ondertussen hopen en fantaseren. Ondertussen probeer ik mij te herinneren waar in Kakariko Village ook alweer die zeven verdraaide kippen zich verschuilen.
Microsoft ziet het nut van exclusieve games ook in
Enkele weken geleden schreef ik nog dat Sony’s hernieuwde focus op exclusieve games een logische keuze is. Zeker met de alsmaar duurder wordende consoles moeten consumenten de noodzaak zien in het uitgeven van al die knaken. Games alleen op dat platform kunnen spelen, is de belangrijkste reden.
Microsoft heeft onder leiding van nieuwe Xbox-ceo Ashma Sharma nu ook het licht gezien: tijdens de Xbox Games Showcase werd aangekondigd dat zowel Gears of War: E-Day als Clockwork Revolution alleen op Xbox verschijnen – en vooruit, ook op pc. De verwarring komt vooral van elke andere game tijdens deze showcase: de meeste andere titels verschijnen ook gewoon op PS5, van State of Decay 3 tot Senua.
De dagen na de showcase deden topmensen binnen Microsoft hun best om de exclusiviteitsstrategie van het bedrijf uit te leggen. Multiplayergames blijven multiplatform en singleplayergames exclusief, zo werd bijvoorbeeld geopperd. Maar de showcase sprak dit al direct tegen. Is Gears of War: E-Day niet ook een multiplayerspel, en heeft Senua niet alleen een singleplayercampagne? Het is dus eerlijker om te zeggen dat Microsoft het zelf óók nog niet weet. Het experimenteert erop los, in een poging het Xbox-merk weer waardevol te maken en niet ‘gedegradeerd’ te worden tot pure third-party uitgever. Of dat gaat lukken? De tijd moet het uitwijzen.
Verder in het nieuws…
Normaliter plaats ik hier nog andere interessante nieuwtjes van de afgelopen week, maar met de vele presentaties net achter ons is daar geen beginnen aan. Beter is het om zelf een moment te nemen om naar de presentaties te kijken en te genieten van alle games die er aan zitten te komen, van een nieuwe Spyro the Dragon en Resident Evil Veronica tot God of War: Laufey en Final Fantasy 7 Revelation. Klik op de onderstaande links om naar de verschillende presentaties te gaan.
• Summer Game Fest
• Xbox Games Showcase
• State of Play
• Nintendo Direct
• Future Games Show
• Day of the Devs
• PC Gaming Show
• Women Led Games Showcase
• Wholesome Direct
• Black Voices in Gaming Showcase
• Gayming Pride Parade
• Story-Rich Showcase
• The Mix Summer Game Showcase
• Frosty Game Fest
• Green Games Showcase
