In november komen er vrijwel geen games uit. Ik vond het in eerste instantie een beetje overdreven om de gamekalender zo schoon te vegen voor GTA 6, maar nu wens ik hetzelfde voor Fire Emblem: Fortune’s Weave.
Waar november in andere jaren druk bevolkt is met spellen die graag een status als kerstcadeautje willen verdienen, durft dit jaar vrijwel niemand het op te nemen tegen Grand Theft Auto 6. Alleen Nintendo trekt zich er niks van aan, eigenzinnig als altijd, en brengt de remake van Ocarina of Time uit. Op 5 november, alsnog twee hele weken verwijderd van Rockstars megahit. Dat dan weer wel.
Ik vond het in eerste instantie een beetje overdreven om de gamekalender zo schoon te vegen voor één spel. Maar, in november speelt iedereen GTA, zo is de gedachte. En ook alle gamejournalisten spelen GTA, waardoor er voor andere games nauwelijks aandacht overblijft. Dat is goed nieuws voor alle GTA-liefhebbers, want zo kunnen ze ongestoord van dit langverwachte nieuwe deel genieten.
Werd er ook maar op zo’n manier rekening gehouden met fans van andere series, denk ik inmiddels terwijl ik de Switch 2 weer opstart voor een sessie met de nieuwste Fire Emblem.
Een maand geleden keek ik nog ontzettend uit naar september, een maand vol met releases waar ik niet op kon wachten. Het nieuwste vreemde huzarenstukje van Remedy in Control Resonant? De glorieuze terugkeer van Onimusha? Een ambitieuze vampieren-rpg van oud-makers van The Witcher 3, The Blood of Dawnwalker? Ze liggen allemaal stof te happen, omdat ik er niet of nauwelijks aan begonnen ben.
September is van Fire Emblem: Fortune’s Weave, en als ik heel eerlijk ben zijn oktober en november dat waarschijnlijk ook.
Mijn team wordt steeds verder gevuld met coole personages waar ik eigenlijk geen plek voor heb op het slagveld
Wat een oneindig goede game, maar ook: wat een oneindige game. Ik hou ontzettend van deze tactische turn-based serie, maar in vorige delen kon ik de speeltijd nog enigszins beperkt houden. Hoe veel ik ook van Three Houses genoot, hield ik het na één playthrough toch voor gezien. Je kon ook nog heel andere verhalen beleven door een ander beginpersonage te kiezen, maar als ik eenmaal credits zie rollen in een game, verwijder ik hem meestal van mijn console. Op naar de volgende.
Weven voor het leven
Fortune’s Weave lost dit elegant op door vier playthroughs in één verhaallijn te verweven. De game begint in een post-apocalyptische wereld, waar je het moet opnemen tegen een groots kwaad. Helaas heb je daar eigenlijk te weinig manschappen voor. Een godin geeft je de kans om terug in de tijd te gaan en het lot van vier helden aan te passen, zodat ze hun uitdagingen overleven en in het heden aan jouw zijde kunnen strijden.
Alle vier doen ze mee aan een toernooi, waarin de winnaar een wens mag laten uitkomen. Je kiest een van de helden, maar kunt op elk moment wisselen tussen hun verhaallijnen. En hoe meer verhalen je tot een goed einde brengt, hoe meer kans je maakt in de eindstrijd.
Het is een geniale manier om ervoor te zorgen dat ik alles uit deze game wil halen, ook al weet ik dat dat meer dan honderd uur gaat kosten. Deze game biedt zó ontzettend veel opties, dat er voor iedereen wel wat te halen valt. Tussen de geniaal ontworpen tactische gevechten door, heeft elke held vrije tijd die je naar eigen inzicht kunt invullen. Het belangrijkst is om veel ervaring op te doen en je helden goed te trainen, zodat je op volle kracht kunt aantreden in de soms uitdagende veldslagen (tip: speel op Hard, anders is het te makkelijk).
Maar nóg belangrijker is het om met iedereen in de stad te praten en banden te vormen, zodat je ze kunt rekruteren voor jouw team. Oké, eigenlijk heb je al die rekruten niet nodig, maar ze zijn allemaal zo goed ontworpen dat je iedereen wel wilt bevrienden. Kleurrijk haar, prachtige pantsers, coole wapens en grappige uitspraken: mijn team wordt steeds verder gevuld met coole personages waar ik eigenlijk geen plek voor heb op het slagveld.
Verdrinken in vrijheid
Fortune’s Weave biedt veel opties, eigenlijk té veel. De eerste keer dat ik werd vrijgelaten om mijn vrije tijd in te vullen, raakte ik bijna verlamd. Ga je uit eten met vrienden om je relatie te versterken, trainen in de arena, of helpen in de tempel om een wit voetje te halen bij een godheid? Trek je de open wereld in, vol kerkers om te verkennen, materialen om te verzamelen en handelaren met extra goede wapens?
Als je na de eerste schrik even doorzet, kom je al snel in een routine terecht waardoor de uren voorbij vliegen. Doordeweeks trek je de wijde wereld in, met een schuin oog op de kalender. Op zondag wil je weer in de stad zijn, omdat je dan korting krijgt op trainingen en maaltijden. En omdat je je favoriete potentiële rekruten dan weer hun wekelijkse cadeautjes kunt geven, in de hoop dat ze je aardig vinden en bij je team willen komen.
De balans slaat soms te ver door: ik speelde laatst een hele avond Fire Emblem zonder een typisch Fire Emblem-gevecht voor mijn kiezen te krijgen
De game spreidt zich op alle fronten uit en gaat helemaal op in de sociale aspecten tussen de gevechten door. De balans slaat soms te ver door: ik speelde laatst een hele avond Fire Emblem zonder een typisch Fire Emblem-gevecht voor mijn kiezen te krijgen. Bovendien is niet elk aspect goed uitgewerkt: de slappe jrpg-gevechtjes in kerkers zijn tergend saai en simpel.
Gelukkig kun je alles wat je niet aanstaat laten automatiseren. De kerkergevechten laat je bijvoorbeeld automatisch voltooien, maar je kunt ook de hele kalender vanzelf laten invullen. Je hoeft alleen maar te kiezen of je je focust op XP, trainingen of het vergaren van materialen. Het is maar net waar je (geen) zin in hebt.
Dan ben je ook wat sneller bij die gruwelijk goede gevechten, die dit keer nog beter ontworpen zijn. De maps dagen je tot het uiterste uit, met slim geplaatste obstakels en sluwe vijanden die zich richten op de zwakke plekken in je verdediging.
Ook de overkoepelende verhalen in de game zijn een genot om te volgen. Elk van de vier helden heeft een eigen reden om mee te doen aan het grote toernooi, en het is mooi om te zien hoe hun verhalen met elkaar verweven raken.
Ik heb de game nog lang niet uit, dus dit is zeker geen review. Ik geniet er de komende maanden nog met volle teugen van. Nu maar hopen dat er verder niemand meer games uitbrengt.
